Het is wachten op het bloemenmeisje van Kiekeboe.  Zij zal mij een gigantische pot bezorgen met vier orchideeën in.  M’n zoet zegt altijd dat ik smaak heb en dat klopt.  Als ik bij voorbeeld een boterham met Nutella eet is het nog nooit gebeurd dat hij niet lekker smaakt.  Wat flauw, GDB!  Moa gow!  Nutella is niet flauw!  Nè! 

Wat heb ik gedaan vandaag? 

Ik heb eerst oma getelefoneerd.  Het mensje had de schrik van haar leven opgelopen en dat op haar negenentachtigste.  Zij moest wel twee keer huilen aan de telefoon, puur van ‘t verschot. 

Wat was er gebeurd?  In de gang waar zij haar kamertje heeft in het bejaardentehuis is er een vrouw die de deuren plat loopt.  Zij is een beetje gaga.  Maar hey!  Zijn we dat niet allemaal in meer of mindere mate?  Dus stop met lachen (soepkieken!).  Het mens loopt de deuren plat en voor de andere bewoners is dat uiteraard flink vervelend.  De verplegers besloten het mensje plat te spuiten, zoals men gewoonlijk doet met ‘lastige’ patiënten.  Maar om te vermijden dat zij ‘s nachts op de loop gaat heeft men haar deur op slot gedaan.  Een verpleegster had zich vannacht echter van deur vergist en die van m’n oma gesloten.  Mémé panikeerde vanochtend toen zij de situatie correct kon inschatten.  Zij begon aan de deur te trekken, erop te bonken en hard te roepen.  Daarna drukte zij op het groene knopje boven haar bed.  Niets gebeurde.  Daarna overwoog zij het raam te openen en om hulp te roepen maar dat deed zij dan toch niet.  Als laatste hulpmiddel zag zij het rode knopje boven het bed en drukte dat maar eens in.  Na een tiental minuten kwam een verpleegster haar eindelijk bevrijden.  Mémé heeft naar eigen zeggen zo hard op de deur gebonkt dat haar armen en polsen en handen murw aanvoelden, verzekerde zij mij. 

Is dit verhaal waar of niet?  Ik weet het niet.  Oma bevindt zich niet voor niets op de afdeling dementerende bejaarden.  Haar verhaal moet misschien met een korrel zout worden genomen.  Zat zij zo lang opgesloten als zij beweert of is haar perceptie van tijd door angst vervormd?

Het beeld blijft (ongeacht de duur van de periode waarin de horror zich afspeelde) hoe dan ook afschrikwekkend: mémé die vroeger zo op haar vrijheid stond, die tot vorig jaar al haar boodschappen nog zelf deed (te voet!), bevond zich plots opgesloten in een kamertje, een cel, een wachtkamer, een oversized hondenhok. 

Haar stem beefde: ‘Ik dacht dat er niemand meer ging komen, dat ik aan mijn lot zou worden overgelaten, jongen.  Ik zat in m’n zeteltje en op een gegeven moment gaf ik het op, ik keek naar buiten en ik zag het licht door het raam schijnen en ik bedacht: daar moet ik heen, misschien vandaag, misschien morgen maar daar moet ik heen.’  Mémé huilde, zij huilde van angst en onmacht. 

Deze namiddag zou een charmezanger de oudjes entertainen.  Er had iemand van het personeel aangedrongen dat oma mee zou gaan. 
‘Je moet je overheen zetten, Martha, want je moet goed beseffen dat de verpleegster jou niet opzettelijk heeft opgesloten’
‘Ja ja, maar het moet weer juist met mij gebeuren.  Net nu ik mij zo had verheugd op het feestje.  Er komt iemand zingen wiens liedjes ik allemaal kan meezingen maar vraag mij niet meer hoe hij heet.  Ik heb z’n naam gelezen maar ik ben hem alweer vergeten.  Ik had niet gedacht dat het zo zou zijn, oud worden, jongen’ sprak zij zuchtend.  En voorts: ‘Kijk, de tranen zitten klaar om over m’n wangen te rollen.  Als ik de liedjes hoor zal ik weer moeten huilen’

Ik ben er zeker van dat oma tranen met tuiten heeft geweend.  Ach, het is triest weer voor oude mensen.  Sommigen verblijden oudjes door met hen te dansen.  Door hen eens goed vast te pakken en te dansen.  Zoals mijn goeie collega Fred met z’n mama doet.  Fredje heeft een gouden hart. 

Natuurlijk spijt het mij... ik had vandaag naar mémé moeten gaan.  Ik had haar in het oor moeten fluisteren: ‘Het is zo erg niet.  Ik ben er voor jou.  Ik zal nooit meer toestaan dat die rotzakken jou opsluiten.  Wees maar rustig, ik zal jou beschermen.’  Maar dat gaat niet, dat klopt niet.  Ik kan haar niet beschermen.  Ik kan het niet, hoe graag ik het ook zou willen.

Ik kan mijn geliefden namelijk niet vasthouden voor altijd.  Dat lukt enkel in het hoofdje, in poëzie, in verhalen, in romantische films, in de verwrongen geesten van dromers.  En als ik veel liefde kwijt zal zijn in mijn leven en de bitterste tranen zich in mijn karkas zullen hebben gewrongen als prikkeldraad in pas ter wereld gekomen babyvlees, dan ben ook ik aan het zeteltje toe, waarin ik zal zitten en zuchten en naar het licht zal kijken en mompelen: daar moet ik heen, vandaag, of morgen, maar daar moet ik heen. 

In plaats van mémé voor nieuwe angsten te behoeden heb ik in het wilde weg cadeaus voor familie en vrienden gekocht.  Ik heb m’n fiets bij de hersteller afgehaald.  Ik heb vaak aan mijn zoetje gedacht.  En aan mémé.  En aan Margootje.  En aan Bruno en Katrien en aan ma en pa, de ouwe brombeer, en aan Judith en aan broer van lief en zus van lief en pa van lief en aan iedereen die me lief is.

En ik heb op het einde van de dag een pot orchideeën besteld.  Die net is afgeleverd trouwens.

De pot staat te wachten op m’n engel die mij zo dierbaar is.

‘Waarom?’ zal zij vragen ‘waar heb ik dat aan verdiend?’

‘Waarom niet?’ zal ik antwoorden.

En we zullen in elkanders armen vallen en lieve woordjes mompelen die niet voor publicatie geschikt zijn.

P.S. Daarna staat in het script: en ze leefden nog lang en gelukkig.

P.S.2  Correctie: het waren geen hyacinten maar orchideeën.  Ik ben een ninkenpoop als 't op bloemen benoemen aankomt.

21-11-2009, 20:12:10 GDB

angst   bejaarde   bejaardentehuis   bloemen   De Ceder   dood   Harelbeke   Kiekeboe   leven   liefde   mémé   oma  
0 1 2 3 4 5
(0.5/5 - 2 Stemmen)
Reacties (1)

'Ga jij stemmen op 18 oktober?'

'Ik weet het nog niet. Jij?'

'Mmm... Hangt van het weer af. En m'n eigen stemming. En de werken in de Statiestraat. Want als de straat zo open ligt als nu is het goed mogelijk dat we allebei onze benen breken.'

'Zou je voor of tegen de Lange Wapper stemmen?'

'Voor, tiens!'

'Ik tegen... Al twijfel ik. Er zijn voor mij nog onduidelijkheden in het dossier. Eigenlijk zou ik stemmen zonder grondige kennis moet ik eerlijk bekennen.'

'Tegen is zo... negatief. En er is al zooooveel negativiteit in de wereld. Ik vind ook: we hebben al het prachtigste station ter wereld en daar hoort nou éénmaal een passende brug bij. Antwerpen zal dan wijd en zijd bekend staan voor z'n magnifiek station, z'n grote brug en z'n kleine olifant. Mmm... tegen de tijd dat Long Tall Oelewapper boven het water hangt is oli natuurlijk allang bejaard maar soit.'

'Maar voor stemmen... ik weet het niet, hoor. Je weet bij voorbeeld toch niet wat ze met de ring zullen aanvangen? En wat er in Merksem en Borgerhout zal gebeuren?'

'Wivina Demeester zei op ATV dat Merksem een stadskanker is. Daarin geef ik haar volledig gelijk! In het Sportpaleis kankert muzak met elk fokking jaar die clowns van Clouseau en die neut van een Natalia en kikker Regi van uitgemolken Milk Inc. Ook niet vergeten dat de hoofdredacteur van de personeelskrant van Antwerpen X in Merksem woont. Foute foute boel dus daar in Merksem, er-reuh foute boel. Een brug neerpoten is de beste chemo tegen stadskanker Merksem, wat ik je brom!'

'Nee, een tunnel zou beter zijn. Beter voor het milieu en ook tegen het fijn stof...'

'Daarnet op de radio heeft Total z'n veto gesteld tegen een tunnel. En waarom?'

'Omdat... Total hun handen zijn gesmeerd?'

'Nee. Misschien. Afijn, dat weet ik niet. Maar als er onder Total wordt gegraven, wat denk je komt er dan naar boven?'

'Lijken uit de kast?'

'Nee. Vervuilde grond. Daarom is Total totaal tegen de idee van een tunnel!'

'Denk je, liefste?'

'Volop bezig, schat, volop bezig. Laat ik even voort redeneren. Don't stop me, don't stop me, oe oe oe. Ik heb ook net de Gazet van Antwerpen gelezen en dokter Beaucourt, toch niet de eerste de beste, stelt dat een brug de beste oplossing is tegen fijn stof.'

'Ik denk dat geen van beide, tunnel of brug, bevorderlijk is tegen stof.'

'Nee, natuurlijk niet, de Lange Wapper zal rijstroken hebben zo breed als de Onze-Lieve-Vrouwe Kathedraal hoog is. Als de regering en stad Antwerpen geen fijn stof meer willen, zouden de ministers en Patje en z'n kliek de auto's en de vervuilende industrie veel meer moeten belasten. Maar dat zou nefast zijn voor de nu al catastrofale werkloosheidscijfers. Dus mag het domme volk kiezen: komt de brug er (ja) of iets anders (nee) dat nog langer duurt en nog meer geld verslindt.'

'Ja, het is schandalig, hé... hoeveel geld is er al niet doorgejaagd aan voorstudies?'

'Juist daarom moeten we ja stemmen, zoet. Omdat die complete larie en apekool anders nog meer kost. En geef toe: jullie vrouwen zeggen wel dat het formaat er niet toe doet maar dat is je reinste onzin. Als je toch een wapper wilt kan ie evengoed lang zijn, hé?'

'Inderdaad. Je hebt me overtuigd, lieve schat.'

'Dank je, darling. Lust je een boterhammetje met worst?'

06-10-2009, 17:20:26 GDB

Antwerpen   brug   Lange Wapper   lief   liefde  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

De knie van mijne chérie op kinesie (gedicht van GDB)

O o o o knie.  Gij deugt nie. 

D'rom ligt gij ier op kinesie.

Ik wee nie knie als ik je zie

Dan hebbekik zoiet van ie

therapie dazaldanwel maar

kan da nie

wa vlugger?

25-09-2009, 00:07:42 GDB

kine   knie   lief   liefde   meniscus  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

‘Het geluk zal niet altijd je kant kiezen, GDB, jouw vrouw keer op keer van de trap shotten kan niet blijven duren’ had de dokter vroeger al gezegd.  En inderdaad: de knie van lief was plots kaduuk.  Even overwoog ik dikkere matten op de treden van de trap te monteren maar toen viel mij ineens te binnen dat ik met twee handen zat opgescheept die allebei lid van de communistische partij zijn: zo links als wijlen Lenin. 

Gisteren moest lief binnen voor een groot onderhoud.  ‘t Is te typen: de witjassen wilden aan haar knie sleutelen en dan met name aan haar edele meniscus.  Alweer iets waarover te bloggen valt bedacht ik ten tijde van de diagnose stelling.  Jullie merken het: ik zie zelfs in diepste, donkerste ellende lichtpunten.  Neem nou m’n kanker.  Toen ze mij met dit akkefietje betrapten was de enige met een brede smile op de smoel ondergetekende.  Echt waar.  Ok, ik ben niet normaal, maar wat?  WAT?  Als je toch in de put zit, lach dan effe.  Veel slechter kan toch niet, of wel?

Lief moest zich al vroeg des ochtends in het St-Vincentius Ziekenhuis aandienen.  Ik reed haar en daarmee bedoel ik niet vleselijk maar met een zestienhonderd.  Het was een tijd geleden dat ik nog met de auto gereden had.  Zeker al van Sint Juttemis.  Ik deed alsof ik het niet aan m’n hart liet komen maar ik heb de nacht ervoor zo goed als geen oog dicht gedaan.  Ik ging naar bed om 1 uur en om half 5 was ik alweer zo wakker als een kieken zonder kop.  Of nee, dat is een manke vergelijking.  Bijna zo mank als m’n lief.

Over lief getypt, we gaven present in l’hôpital Saint Vincent à Anvers ville om exact 10 voor 7.  Ik weet niet of jullie op de hoogte zijn maar de omgeving rond het ziekenhuis is een bouwwerf.  Wel een bouwwerf met één oogvanger: de historische gevel van het oude ziekenhuis waar een nieuw gebouw rond wordt geconstrueerd (zie foto).  De hemel zag er dreigend uit, de skyline van Antwerpen vertrouwd en helemaal beneden aan m’n voeten sukkelde een oude non aan de arm van een vriendin over de parking richting ingang van het ziekenhuis (zie foto’s).

De operatie kon erg vlug doorgaan.  Het was een kijkoperatie.  De dokter maakte één gaatje om te kijken, een ander om chirurgisch in te grijpen.  Ik kreeg lief terug rond 10 uur.  Zelden ben ik zo blij geweest om in haar heldere kijkers te zwemmen, haar lippen te kussen en te bevochtigen (haar korstjes smaakten lekker, dank u) en te dartelen als een wild konijn rond haar bed.  Ze liet mij haar been zien.  Geel zag het, nee, oker, nee, oranje appelsien achtig.  Afijn, het been zag er niet heeltergans normaal uit.  “Je bent een halve Chinees” grapte ik.  Zij grimlachte.  Zij had nog veel pijn.  Verrekte veel pijn.

Vandaag zijn wij naar de dokter gegaan.  Te voet.  Lief wilde eerst niet maar ik heb haar bij haar haren het huis uit gesleurd onder het mom van: ‘Kom aan, my sjoekeloeken, het is een erg goeie oefening’.  Zoet heeft de praktijk gehaald maar vraag mij niet hoe.  Helemaal verdroogd want het was erg warm, met wild rondtollende ogen in de kassen, bleek als een volle fles melk en kortom: Schatzilein voelde zich niet lekker en baalde als een stekker.  De huisdokter, mijnheer Cementmans, feliciteerde m’n lief: hij kende niemand maar dan ook niemand die de dag na een meniscusoperatie een halve marathon aflegt. 

Nou ja, bedacht ik, mijnheer Cementmans was vast net afgestudeerd, beroepsrukker en hij komt nooit buiten. Maar dat klopt niet.  Hij komt wel buiten.  Om boodschappen te doen.  Waar wil ik heen?  Naar Hong Kong, daar heet m’n piet Dongelong.  Doch nu nog niet. Eerst de knie van lief even de tijd geven om te laten genezen voor ik haar aan haar haren naar het Verre Oosten meesleur.  Mochten jullie belangstelling aan de dag leggen voor de twee gaatjes in haar arme knietje, het kijkgaatje en het operatiegaatje, bestudeer dan de foto die ik vandaag in het kabinet van de heer Cementmans schoot.  Herr Dokter wilde eerst niet uit de weg gaan maar toen ik hem een kopstoot verkocht ineens wel.

Toedeloe, folks.  Tot morgen.  Of nee, tot straks.

Ik heb nog goodies voor jullie in verband met de Rode Duivels en zo...    

22-09-2009, 18:51:47 GDB

Antwerpen   dokter   lief   liefde   meniscus   Sint Vincentius  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Nog voor dag en dauw zaten wij reeds de oude schrifturen te bestuderen. Wij zijn lief en ik. Wat een raar zinnetje. Afijn, m'n lief zei: 'Niger en Nigeria zijn twee verschillende landen, wist je dat?' Dat wist ik dus niet. Ik hield eerst de schijn hoog van wel, jullie kennen mij (überklootzak, tuinier, blogger, beffer, neuker, beterweter, all round irriteerheer).

Ik antwoordde: "Niger is de hoofdstad van Nigeria. Toch?" Nee, ik lieg, het woordje toch plakte ik er niet aan. Ik klonk zoals altijd gebiedend en overtuigend. Wat is er met mij toch aan de hand de laatste tijd? Niets zeker? Of zou de midlifecrisis mij parten spelen?

Lief vervolgde haar betoog: "Een inwoner van Nigeria is een Nigeriaan en een inwoner van Niger is een Nigerees." Nou, haar zin vond ik zo grappig dat ik begon te lachen. Dat ging zo: ha ha. Meer hoeft dat niet te zijn om een vrijdag prima te starten. Ja, in wezen ben ik een erg eenvoudig man die met extreem weinig tevreden is. Gelukkig had ik gister keigoeie seks gehad met lief, een vluggertje voor ik vertrok, zoniet was m'n broek alweder richting enkels gezakt. 't Is toch waar! Zoals zij schattig en lollig uit de hoek kwam met Nigerees, daar blijft m'n eikeltjen niet onbewogen bij! Er zijn weinig mensen die haar grappigheid evenaren. En zeker 's ochtends niet wanneer m'n humeur zo slecht is dat de meeste levende wezens van mij weg vluchten richting Ouagadougou. Even terugkomen op het vluggertje van gisteren: mensen praten altijd over vluggertjes alsof ze te verwaarlozen zijn maar ik kan ieder verzekeren dat m'n genitaliën gisteren whoepie riepen. Nee, het was eerder WHOEPIE!

Waar was ik gebleven?

A ja, dat Nigerees een grappig woordje is. Ik googlede even Niger en Nigeria op. In Niger spreken ze Frans, in Nigeria Engels. En voor het overige verloor ik snel alle interesse. Zo gaat dat als je veertig bent. Er wordt iets gezegd of je leest iets en voor je het goed beseft ben je het alweer vergeten. Vooral omdat het jou niet meer aanbelangt of had ik dat al getypt? Het verdwijnen van de curieuzeneuzefactor noem ik dat. Het duidt op een zeker verval dat ingezet wordt en niet meer terug te schroeven valt. Wat erg voor alle betrokkenen dat hersencellen degenereren, afsterven en niet vervangen worden!

Wat dikwijls vergeten wordt is dat het verval ook leuke kanten heeft. Zoals daar is: de pensionering. En alles wat daar voor leuks komt bij kijken zoals geen klop meer moeten doen, het schrappen van moeten in je agenda, het in de prullenbak gooien van de agenda, de vele daguitstapjes in de rolstoel, gratis gebak en koffie en ongegeneerd in je broek mogen schijten. Misschien is de gêne er wel maar je billen worden daarna door vreemden gewassen. Kak maar raak zal mijn devies zijn als ik in pensioen ga. Ja, m'n hol zal... afijn, you get the picture. Ach, een bejaarde is niet meer of minder dan een ouwe uk. Alleen hebben ze de huid, de geluidjes en het uitzicht niet van een pasgeborene en ze wiegen niet zo makkelijk als ze in je armen liggen.

Als Nigerezen oud worden is dat vaak niet oud zoals in de Westerse wereld. Veertig, mijn leeftijd, is al stokoud in Niger. Wij Westerlingen kunnen ons een leven in Niger niet voorstellen. Wie dat wel kon was de groote Vlaamsche bard Guido Bontempi. Ik bedoel Guido Belcanto. Nee, ik wil typen: Guido Gezwelligaard. Die schreef vaak over menschen in den vreemde. Zoals in het onbekende gedicht: "Wat hangt gij daar te praten?" In dat gedicht heeft hij het over een bruine en schrijft: "Gij zijt er met uw neuze en met uw tonge al ingegaan; gij hebt eraan geroken en van alles aan gedaan" Jullie merken het: ook in de schrifturen der ouden is het al seks wat de klok slaat. Mensen denken vaak: beffen is modern maar daar is niets van aan. Guido wist de klepel heel goed hangen, ook al had hij trouw aan God gezworen en beloofd nimmer of ten nooit zijnen beiaard nutteloos te laten weerklinken temidden van het mistig landschap dat zijn daadloze bestaan nou éénmaal was.

Ik denk dat ik nog maar eens van bil ga met m'n lief. Het is immers van gisteren geleden. Maar eerst ga ik boodschappen doen en spaghetti klaarmaken.

Toedeloe, folks!

11-09-2009, 11:20:46 GDB

Gezelle   Guido   lief   liefde   Niger   Nigeria  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Ze kijken elkaar lang aan.  Het licht gaat liggen, het wordt nacht en zelfs de duisternis kijken ze stuk.  ‘s Ochtends, als de vogels elkaar gedag fluiten, zitten ze elkaar nog aan te kijken.  Ze reizen de wereld rond in een riskja iris genaamd.  Ze stoppen nergens, ze zien geen huizen, ze eten niet.  Ze wonen in elkanders kasjes, in knusse zetels gemaakt van struisvogelpluimen die vast op de dag voor een feestdag zijn geplukt.  Er zijn lichtjes, gedempt en zacht, en poëzie op magneten op de centrale verwarming.  Hun ogen liggen lepellepeltje.

Bestudeer de tekening zo lang u wilt.  U ziet twee mensen aan een tafel die elkaar aankijken.  Man en vrouw verroeren geen vin.  Zij zitten daar maar te zitten en te kijken, te staren naar elkaar.  Op de tafel staan twee koffieloze koppen, verder niets.  Stijg nu op.  U vliegt boven het tafereel en de twee mensen zitten aan een tafel naar elkaar te kijken in een veranda die over een stad uitkijkt.  De veranda is kaal.  Er staat niet eens een sanseveria.  Er is geen gloeilamp, geen tl-lamp.  Er is alleen glas, veel glas, het glas waardoor zon en maan schijnt, elke dag opnieuw.  Het paar zit aan een tafel in een veranda in een huis dat verder leeg is maar vol van dingen die onbenoembaar zijn.  U ziet het maar u ziet het niet.   Draai het om.  Tracht een ander perspectief te kiezen.  Misschien...
   
Een man stapt het huis binnen.  Hij pakt z’n telefoon, neemt een biertje uit de ijskast en loopt naar de veranda achter het huis om te kijken hoe de stad erbij ligt.  De stad licht op onder de man, de man die kijkt naar een wemeling, naar de stad die zijn oogbollen plat drukt.  En aan de tafel tieren harten maar dat ziet de man niet.  Hij kijkt vluchtig maar ziet het niet.  Hij heft z’n bier en drinkt terwijl achter hem het duo in elkaar verzinkt.  Ze verzinken als Atlantis en het stoort hen niet eens dat ze van de aardbol verdwijnen. 

Stelt u zich eens voor hoe makkelijk het zou zijn als er in de echte wereld een deus ex machina was.  Zo’n deus ex machina die zou zeggen: bekijk wat je echt moet zien: de essentie van alles.  Geen wemeling maar een stampede.  Geen licht maar een verschroeiing.  Geen trivialiteit maar de kern.  

Maar gemakkelijkheid bestaat niet.  Er is immers geen deus ex machina.  Er is geen veranda.  Er is geen man.  Er is geen bier en geen huis en geen stad.  Er zijn geen dingen die niet te benoemen vallen.

Wat rest zijn zij.  Zij alleen zijn de wereld en de wereld is van hun.

In hun ogen.

In hun harten.

In lepeltjes.

06-09-2009, 19:16:29 GDB

deus ex machina   lepeltje lepeltje   lief   liefde   ogen  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Beste GDB,

Je kijkt verrast op, is het niet?  Wees maar niet bang.  Ik schrijf met vreedzame bedoelingen.  Je raadt nooit wie ik ben.  Ha ha.  Jij bent het zelf.  Hoe bedoel je, GDB?  Wel, je bent deze mail vast en zeker vergeten maar jij bent het die een e-mail aan jezelf heb gericht.  Dankzij dit briljant stukje programmatuur dat gratis op het internet te vinden was (is?). 

Toen dit bericht werd getypt was het half twaalf op de achtentwintigste dag van het jaar des heren 2009.  Het zomerde buiten.  Waarmee ik bedoel: de zon scheen.  Ik leg de dingen goed uit of tracht dat te doen omdat jij misschien al dementeert wanneer deze mail jou bereikt.  Het zat er destijds hard aan te komen en als de trend zich verder heeft gezet kan je misschien deze e-mail niet zelfstandig meer openen.  Misschien is je account afgesloten.  Misschien zit je ergens te shaken in een rolstoel en naar buiten te kijken (gras, veel groen gras) en een beetje speeksel druppelt traag uit je onderkaak.  Je ogen kijken maar zien niets.  Je bent weg, weg van de wereld en de verpleegster zegt af en toe: ‘Mooi weer, hé, GDB?’ En dan zeg jij niets.  Je zit daar maar te zitten in je rolstoel terwijl je hoofd af en toe schudt en je mond vocht lost.  In dat geval is deze e-mail verloren.  Maar ik ben een optimist.  Ik weiger te geloven in m’n toekomstige onmacht.  En als ik toch dement word, is m’n e-mail lezen het voorlaatste dat ik zal vergeten.  Wat ik als laatste zal vergeten voor ik de pedalen verlies?  Van m’n oogappel houden, tiens.  Als ik dat vergeet, ben ik klaar voor de sloop.  Mocht ik er zo aan toe zijn en iemand anders opent deze e-mail: ik doneer m’n organen (allemaal) aan behoeftige negerkes. 

Laat ik verder gaan met achtentwintig augustus 2009 te beschrijven.  Binnen zat jij op je iMac te priegelen.  Achter je rug stond M te strijken en naar tv te kijken.  Het woei hard en je dacht: ‘Als dat maar goed gaat op de fiets straks’ en ook ‘als ik nu niet gauw iets typ dan is het schaap de preut af’  Ik veronderstel dat je nog weet wat die laatste, Westvlaamse uitdrukking betekent.  Het betekent dat het niet meer hoeft, dat iets af is, voorbij of gedaan is. 

Hoe gaat het met jou in de toekomst, GDB?  Fiets je nog steeds naar het werk dat al lang verdwenen is?  Vind je het malen van de raderen nog altijd leuk?  Kraken je botten dan niet as hell?  En hoe is je leven voorts?  Is je liefde voor M nog meer gegroeid?  Gaan jullie vaak op reis?  Naar verre oorden?  Doen jullie cruises?  En als jullie cocoonen, wonen jullie nog altijd waar jullie in 2009 woonden, in de erg gezellige woonst met de gele gevel?  Werk jij trouwens nog of ben je in pensioen in 2030?  Genieten jullie?  Of durven jullie niet echt te leven?  Antwoorden op deze mail hoeft niet.  Ik ben er toch niet om het antwoord te lezen.  Ik ben gegaan waar jij nu bent, beste vriend.  Waar dat ook mag zijn.  In een instelling.  Of elders.  Ik ben zeker dat je nog af en toe glimlacht.  Want zo ben je nou éénmaal: eenvoudig en met weinig tevreden.

Ik hoop dat we samen gelukkige jaren hebben beleefd.  Ik hoop dat wij als één door het leven zijn gegaan. Zonder al te veel strubbelingen.  Zonder schizofrenie.  Anders moet ik twee e-mails sturen.  Dat zou onnozel zijn, niet?

Ik moet je nu laten.  Ik hoop dat je verblijd bent met een mailtje van jezelf.  Misschien herinner jij je dit moment, een moment waarop ik dacht: ‘ik zal eens naar mezelf schrijven’  En je zag buiten hoe de wind tekeer ging, en je voelde de warmte van de liefde van je leven in je rug en de tv zei ‘dit is de basis van de Klingongevechten’ en je tokkelde op het klavier en je zat in je pyjama en je dacht laat ik maar afsluiten en aan het eten beginnen en het geluk nestelde zich tussen je smaakpapillen en je dacht: wat is het leven mooi. 

Zie je dat je geheugen nog naar behoren werkt? 

De traan op je wang bewijst m’n stelling.

Hou je taai, ouwe jongen.

Met vriendelijke groeten,
GDB    

28-08-2009, 12:06:47 GDB

e-mail   Futureme   GDB   lief   liefde   toekomst  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Mijn lief en ik zijn echte natuurliefhebbers.  Weinig mensen zijn hiervan op de hoogte.  Het gebeurt vaak dat wij op zater- of zondag fijne uitjes maken waarbij wij niet zelden door de bossen struinen en de gezonde lucht opsnuiven.  Jullie moeten weten dat wij temidden van de stad wonen.  Het station van Berchem situeert zich zo goed als midden in ons stadstuintje.  Ja, ons huis ligt ingesloten tussen tram (voorkant) en trein (achterkant).  Er is dus altijd stof, stof en nog eens stof.  Nu ja, we vinden dat niet erg.  Het herinnert ons aan het stof waarin we zullen veranderen éénmaal we er niet meer zijn.

Laat ik van de hak op de tak springen.  Geduld, mijn busje komt zo. 

Heb ik al verteld dat m’n lief een nieuwe wc-bril heeft gekocht?  Nee, zeker?  Ik vind dat jullie recht hebben op deze informatie.  Niet dat het wereldschokkend nieuws is maar toch.  Voor mij is een nieuwe bril een hele aanpassing.  Het is namelijk een bril die niet meer omhoog kan worden gezet.  Hoezo, GDB, de bril kan niet omhoog worden gezet?  Kunnen jullie niet meer lezen of zijn jullie gewoon achterlijk?  Nee-eeee, de bril kan niet omhoog worden gezet.  Het deksel wel, de bril niet.  Wat betekent dat ik moet gaan zitten telkens ik wil pissen.  Maar je moet dat toch niet doen, GDB?  Je kan toch staand pissen?  Ja, hallo. En dan veel meer geld aan wc-papier hangen, zeker?  Hoezo, GDB, wat bedoel je?  Wel, als ik staand pis dan pis ik gegarandeerd op de bril want ik ben geen hottentot en zeker geen scherppisser.  En dan moet ik een stukje papier nemen om de bril droog te vegen, zoniet worden de billen van m’n lief nat.  En als ik telkens papier moet nemen als ik moet pissen dan kom ik met m’n wedde niet toe om wc-papier te kopen.

Waar was ik met m’n onzin gebleven?  A ja, dit verhaal wordt met zorg opgebouwd.  Jullie zijn al van twee belangrijke dingen op de hoogte: we gaan graag wandelen in de bossen en m’n lief heeft een nieuwe wc-bril gekocht die mij tot zitten noopt als ik moet pissen.  Dus.  Welaan dan.  Ziehier deel drie in deze boeiende saga van m’n leven.

Gisteren zijn we gaan wandelen in de bossen.  Welke bossen, GDB?  In de bossen op en rond de Kluisberg.  De Kluisberg is een fakke plek die ik van kindsbeen af ken.  Je kan er naar hartelust ravotten al zit dat er op mijn leeftijd niet meer in.  Vroeger als kind ravotte ik ook niet graag.  Ik ravotte niet graag op de Kluisberg.  Thuis ravotte ik ook niet graag.  Kortom: ik heb nooit graag geravot.  Maar mensen die graag ravotten komen dus aan hun trekken in het Kluisbergbos.  Wat vind ik ravotten een leuk woord.  Wat jullie?  Afijn.  Gisteren waren lief en ik  kalm aan het wandelen tussen de ravottende jongeren.  Veel waren dat er niet.  Laat me typen een drietal.  Het moet zijn dat de meeste mensen op vakantie waren.  Bij voorbeeld naar Antwerpen.  En wij van Antwerpen waren naar West-Vlaanderen afgezakt.  Zo gaat dat.  Mensen die ergens thuis zijn vertrekken naar een plek waar andere mensen thuis zijn en heten het vakantie.  Duuh. 

Ongeveer op de top van de kluisberg staat een witte toren (zie foto).  Daar is een cafetaria.  We gingen zitten op een terras en bestelden een drankje.  M’n zoet een capuccino en ik twee capuccini.  De ober bracht het gevraagde.  We nipten af en toe terwijl we naar de ravottende jongeren keken.  Ik dacht: we worden oud.  M’n lief zei: “Wat een heerlijk weer”  Zien jullie het verschil?  Ik denk zwart, m’n lief niet.  Daarom passen we zo goed bij mekaar.  We dronken nog eens en dan nog eens en toen waren onze koppen leeg.  We betaalden, stonden recht en vervolgden onze weg.  Wat spannend.

We kuierden in het bos.  Dag bos.  Ik heb steeds de neiging met planten te babbelen.  Dat heb ik al lang.  Vroeger tetterde ik met de ficussen van m’n mémé.  Ik had een hele poos geleden De Helaasheid der Dingen in m’n hoofd, althans het ontwerp van de kaft waar een ficus op prijkt, maar een ander schreef het.  Nou ja, ik was zaterdag met de plantjes in het bos aan het babbelen.  Ik zei dag tegen de varens, fuck you tegen de eikels die er nog niet waren maar latent aanwezig waren en m’n voeten speelden met grassprietjes.  Ineens moest ik pissen.  Ik moest.  En geen wc in de buurt, je zal het altijd zien.

Ik snelde achter een boom terwijl ik sorry boom mompelde en nam in hurkzit plaats.  Vroeger had ik staand gepist maar met de nieuwe wc-bril had m'n lief mijn brein zo afgericht dat ik ging zitten als ik moest plassen (Pavlov, weet je wel, weet je niet?).  Ik droeg er zorg voor dat de wind in de goeie richting blies en dat m’n korte broek geen spatten zou ontvangen.  Ik omarmde de boom terwijl ik m’n bloot gat zo ver mogelijk naar achteren stak.  Het was vast een gek zicht.  En nu een fotootje op Facebook, bedacht ik terwijl ik aan het pissen was, en m’n followers zouden slinken als sneeuw voor de zon.  Ik glimlachte terwijl m’n blaas leegliep.  Het leven was mooi, toch?

Nou nee.  Ik ben niet voor het geluk weggelegd want een teek beet mij oerendhard in mijn balzak.  Dat merkte ik pas vandaag op.  Ik had eerst waanzinnig veel schrik toen ik
de grote bult ontwaarde.  Eerst dacht ik aan een teelbalbreuk, toen aan de ontwikkeling van een derde teelbal en daarna stortte m’n wereld in.  Ik was er vast van overtuigd dat ik in een transseksueel veranderde en een clitoris aan het kweken was.  Lach niet.  Mijnheer internet zegt dat het komt omdat er plastic rond tomaten zit en in plastic zitten veel vrouwelijke hormonen en ik ben gek op tomaten en de mannen veranderen langzaam maar zeker in vrouwen.  Check jullie manboobs, guys.  Het lachen zal jullie vergaan.

M’n zoet heeft mij gered.  Ze heeft in m’n kruis rond geneuzeld maar ze zag niets  vanwege de brousse in m’n slip.  Koelbloedig nam ze mijn baardtrimmer ter hand en schoor m’n onderwaartse jungle.  Ik moet typen: m’n geslachtsdeel zag er ineens groter uit.  Ik kan iedereen een naakte leuter en zak aanbevelen.  Tot daar het leuke effect.  M’n zak was intussen rood en groot.  “Zal ik er wat after shave op sprenkelen?” grapte m’n lief.  Nou nee.  M’n gevoel voor humor was ver weg.  Ik had pijn en was angstig en kon niet lachen.  Niet met de beste wil van de wereld.  “Wacht” zei m’n zoet “ik weet wat.  Ik neem het vergrootglas.  Dan kan ik je zizeloe goed bestuderen”
“Ja ja” antwoordde ik korzelig “je bent grappig.  Echt waar.”
Ze nam een vergrootglas en begon m’n kruis te bestuderen als was ze Sherlock Holmes himself.  “Elementary, my dear GDB” riep ze plots uit.
“Wat?  WAT?” riep ik in blinde paniek uit.
“Een teek. Ik zie een teek.”
“Uittrekken die teef.”
“Een teek, het is een teek.”
“Het zal wel een vrouwke wezen.  Zo laag bij de gronds direct in mijn balzak bijten!”
“Geen seksistische opmerkingen maken, hé makker.  Anders laat ik uw familiejuwelen voor wat ze zijn.”
“Zoet-jeuh!  Grap-jeuh!” zei ik met een verbeten trek op m’n gezicht.

M’n lief trok de teek uit.  “En hoe voelt dat?” vroeg ze.
“Hetzelfde als ervoor.”
M’n lief kwam overeind en wandelde de kamer uit met de teek tussen de grijpers van het pincet.  “Ik schenk haar opnieuw de vrijheid; dat beestje heeft afgezien, hoor” grapte ze.  Even was m’n lief weg.  Ze liet mij liggen in m’n blote kloten.  Als ik maar geen longontsteking opliep.  Of een kou op m’n blaas.  Het was vandaag immers flink kouder in vergelijking met gisteren.

M’n lief keerde terug met een halve liter Jupiler.  “Hier” zei ze “je moet de boel ontsmetten met alcohol.  Skol!”

Jullie merken het: ik heb een lief uit de duizend.

02-08-2009, 12:37:38 GDB

Antwerpen   bos   Kluisberg   lief   liefde   reizen   teek   tekenbeet   vakantie  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Je hebt mensen die vreemdelingen scheef bekijken. Ik niet. Ik bekijk alle mensen scheef. Dat komt omdat ik een stijve nek heb. Nog niet zo lang, hoor. Sinds heden ochtend ben ik verkrampt. Ik ben ermee opgestaan. Ik dacht eerst: de wereld is gekanteld. Tot ik mezelf in de spiegel zag. Toen dacht ik: jeemigtepeemig, de spiegel hangt scheef. Maar het was dus niet waar. M'n hoofd hing kadul.

Waaraan is de stijve nek te wijting? Oeps. Sorry. Typfoutje. Opnieuw: waaraan is de stijve nek te wijten? Ik denk aan de hevige vrijpartij met m'n zoet. Gisterenmiddag zijn we van bil gegaan dat het knetterde in onze onderbuiken. Owie.  Nice in 't kwadraat.  Ik wil echter geen details kwijt. Kinderen lezen mee. En mijn baas ook. Dag baas. Dag kindjes. Alles goed? Ga thans maar verder spelen. De baas met statistiekjes en de kindjes met euh... authentiek uitziende vuurwapens.

Ok, waar was ik gebleven? A ja, ik lag dus met m'n zoet een eind in het rond te rampetampen van ik kan niet meer. En maar wippen en maar hoppe hoppe reiter doen! Op een gegeven ogenblik schoten m'n ogen zo ongeveer uit hun kassen en dan weten de volwassenen onder ons hoe ik mij voelde, namelijk heel erg opgelucht en zo leeg als de staatskas. Maar hey! Hola! Nog geen nanoseconde daarna schoot het bed in onvervalste cowboystijl terug. Iets kraakte en viel op de grond. Oepsiepoepsie! We durfden ons plots niet meer te bewegen. We leken gedropt in een Chinese pornoprent waarin Aziaten één handeling op een half uur verrichten en de hoofdrolspelers elkaar verwijten hyperkinetisch te zijn. Wat een manke zin! Precies ons bed! Ja, ons Ikeabed viel bijna uiteen gisteren.

We slopen voorzichtig van de matras. Ik checkte wat zich eronder bevond: de lattenbodem. Een paar latten in het midden waren echter door ons onstuimig sport en spel scheef getrokken en van de richel gevallen.  Ikea heeft ons met tuig van de richel opgezadeld.  Nou ja, zoiets kan gebeuren. Ik dien derhalve geen klacht in tegen de Zweedse meubelgigant. Maar in het vervolg ben ik wel van plan de nodige veiligheidsmaatregelen tijdens het bumsiebumsie te nemen. Ik vrij in de toekomst nooit maar dan ook nooit meer zonder mijn veiligheidsschoenen en zonder m'n fietshelm. Mijn lief mag volledig naakt op haar buik schrijven, ik doe het niet meer!  Been there, done that en bijna verongelukt! 

Op die manier hoop ik van gelijk welk vrijletsel met werkverlet tot gevolg gevrijwaard te blijven. Yup, als er iets is dat De Post mij heeft geleerd is dat het wel: veiligheid primeert! Te allen tijde!

P.S. Ik heb net m'n stuk herlezen en ik moet zeggen: het lijkt weer nergens naar. Een dikke proficiat aan de lezers die hier elke dag langskomen. Ik zou het niet kunnen, hoor.

17-07-2009, 11:59:59 GDB

bed   De Post   GDB   Ikea   kramp   liefde   nek   neuken   seks   veiligheid   veiligheidsschoenen   vrijen  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Ik was deze ochtend in de tuin kraakverse preuten aan het plukken. Toen viel compleet onverwacht en zomaar ineens om niet te typen out of the blue een schijf uit de lucht. Het was een southern burger krokant gebakken met een omvang om u tegen te zeggen. Nou, dacht ik, gelukkig viel dat vegetarisch eten niet op m'n vlezig hoofd! Voor alle veiligheid maar ook omdat ik niet hongerig was ging ik naar binnen. Daar baande ik mij met m'n zakmachete een weg doorheen extreem dichte begroeiingen, langs lianen, over wilde dieren (gnoes, buffels, zoolverslindende harige rupsen) en op het eind nam ik de lift want ik was afgepeigerd. Ik ging liggen op de sofa in de woonkamer. Wat was het goed rusten.

Maar vermits ik geen zittende poep heb, probeerde ik eens op m'n hoofd te staan op de sofa. Dat moest een gek gezicht zijn. Ik wipte recht, ging een spiegel halen en zette die voor de sofa. Opnieuw nam ik m'n pose aan. Inderdaad, het was een gek gezicht. Maar veel kon ik daar niet aan doen. M'n gezicht was m'n gezicht en dat was dat. Ik kon m'n facie moeilijk van m'n hoofd sleuren. Over face getypt, hoe zou het op Facebook zijn?

Ik huppelde teenslags naar de computer, een iMac van Apple. Daar ontstond ruzie met m'n lief. Zij wilde de computer zelf gebruiken. Nee, ik. Nee, zij. Nee, ik. Al snel mondde de ruzie in een regelrecht gevecht uit. We zijn er niet trots op maar zo was het maar net. Ik trok aan haar haren. Zij kneep in m'n kruis. Ik beet in haar lip. Zij gijzelde m'n oorlel. Ik neuzelde haar hoofdhuid. Zij besteeg mij en deed hoppediehop. C'était l'amour brut kortom. Ik verweerde mij tot spuitens toe met alle mogelijke middelen. Maar, zoals gewoonlijk, beslechtte m'n pompadourke het pleit in haar voordeel. Waarna ze de computer inpalmde. Kom, zei ze na een paar uur van mokken mijnentwege, ge moogt erop, zagevent.

Ik lag half in coma toen deze woorden haar mond verlieten. M'n halve coma sproot voort uit uitputting. Wat een raar zinnetje. Nou, moe. Ik was dus uitgeput en lag strike: daar kwam het op neer. Eerst preutenplukken, binnen komen, onnozel doen op de sofa en dan nog eens spuiten: een mens moet niet te veel vrouw op z'n vork willen nemen. Toch logde ik puur op karakter in op Facebook.

Nog steeds had ik 93 vrienden waarvan ik er bij benadering 3 kende. Van die drie kwam geen enkel regelmatig over de vloer. Niemand van het trio belde mij op. En beweren dat ik hen voortdurend ontmoette zou een grove leugen zijn. Ik fantaseerde dat ik 1000 Facebookvrienden had. Hoe geweldig zou dat niet zijn! Nog beter dan 1000 zouden 10000 vrienden zijn. Of nee, 1 miljard! Mocht de volledige Chinese bevolking mij als vriend vragen op Facebook zou ik mij de koning te rijk voelen. Het enige minpunt aan de hele affaire zou zijn: ik spreek geen Chinees. Typen heb ik nog niet geprobeerd maar van een leien dakje zal het voorzekerst niet gaan. Temeer omdat ik mij een ander klavier zou moeten aanschaffen.

Na een tijd riep m'n lief luid dat het eten klaar was. Whoepie! Ik hopte op m'n schimmel. Beval een bode de loopbrug te laten zakken en galoppeerde naar de einder alwaar m'n lief met de wok in de hand haar opwachting maakte. Nee, schrap die zin. Het is geen fakke zin. Zo ver stond m'n lief niet. Ik doe de waarheid onrecht aan... mijn eten mocht niet koud worden, hé.

Op het menu stond vers geprakte baby koala versierd met delicaat gegrild zoethout op een bedje van krokante krekels en dat alles gepresenteerd tussen de flapjes van een doordeweeks getoast pittabroodje.

Fantastisch, niet? De creativiteit van m'n lief is schier eindeloos.

Daarom houd ik zo ontzettend veel van haar.

Terwijl ik zo kaal ben als Kojak.

I am legend.

07-05-2009, 10:11:26 GDB

brut   Facebook   I am Legend   koala   l amour brut   lief   liefde   pitta   plukken   preut   preuten   seks  
0 1 2 3 4 5
(2.5/5 - 2 Stemmen)
Reacties (0)

Een mens heeft vier hartkleppen.  Twee van de vier van m'n oma zijn verkalkt.  De derde is onherstelbaar beschadigd.  M'n oma is negenentachtig jaar.  Zij slaapt veel en haar voeten zijn continu gezwollen.  In m'n oor fluistert haar piepende adem: "Ik heb m'n tijd gehad, jongen"  In het oor van m'n vrouw mompelt zij: "Ik ben niet bang om te sterven"

Ja, m'n oma is een kranig mens.  Zij weert zich als een duivel in een wijwatervat.  Iedereen rondom haar is er zeker van dat zij beter af zou zijn in een bejaardentehuis.  Aan ieder die het wil horen verkondigt m'n mémé echter dat zij nog zelf de was en de plas doet.  Een wandeling zal haar leren wat zij nog aankan, daar heeft zij helemaal geen hartspecialisten en huisdokters voor nodig.  Geen familie ook.  Weg weg!  Laat haar met rust!  

Zij wil.  Zij wil.  Zij wil de wereld zien met staar.  Verzet wil geen bergen?  Potdoof is zij ook.  Blind en doof: een isoleercel in je hoofd.  

Oma is op de koop toe incontinent.  Pampers en Tenalady bieden oplossing.  Alleen, 'ze zijn zo duur, hé jongen'.  Geregeld blijft bruin ergens hangen.  Het aanrecht riekt naar pis.  Dat kon m'n ma tot voor kort niet lijden.  Dan maakte zij veel ophef en trok zij van leer tegen haar moeder.  Tot de dag dat zij samen naar de dokter gingen (m'n moeder zei: het zal wel komedie zijn van je meter).  Die dag heeft m'n moeder monddood gemaakt.  En haar traanklieren werken nog (goed om te weten, toch?).

Oma is vastberaden.  M'n favoriete bejaarde wil niet in een rust en verzorgingstehuis.  Niets voor haar.  Zij is nog te goed.  Te ferm.  Te koppig. Gisteren heeft het ziekenhuis het besje ontslagen.  M'n moeder heeft gezorgd dat het oudje alle verzorging zal krijgen thuis, in haar flatje.  Er zullen maaltijden aan huis worden bezorgd, er zal een verpleegster komen, een sociaal helpster zal langskomen.

Aan de telefoon vraag ik ma: "Blijf je om mémé te verzorgen?"

"Nee." klinkt het "je pa en ik keren terug naar Frankrijk.  We mogen ook nog iets van ons leven hebben, hé."

En m'n stem wordt zo amechtig als die van m'n mémé.  M'n adamsappel, ik heb last van m'n adamsappel en mijn strottenhoofd en ik heb last van koud zweet en rillingen en... en ik moet zo, zo, zo m'n best doen geen foute dingen te zeggen waarvan ik later zeer veel spijt zou kunnen hebben.  Ik opper: "Kom aan, ma.  Wie weet hoe lang heeft mémé nog?"  en m'n moeder antwoordt: "Ja, voorlopig blijven we en moeten we verdragen dat er hier en daar stront en pis ligt."

Ik weet het niet, hoor, maar is het normaal dat er zich een ijsvlakte bevindt tussen moeder en dochter?  Ik bedoel: m'n ma zorgt goed voor haar ma op materieel vlak maar emotioneel woedt er een koude oorlog tussen die twee.  Wat er gebeurt is in het verleden tussen die twee vroeger weet ik niet.  Ik wil het niet weten, ik houd van allebei: van m'n oma en van m'n moeder.  Maar een greintje, een zweempje, een ietsietieniemutte liefde tussen familie of zelfs maar de schijn ophouden in afwachting van de Grote Maaier: verwacht ik teveel?  

Typen jullie het maar hieronder.

Ik ga ondertussen bij oma langs, mijn mémé, die mij heeft opgevoed.  

Kleine woordjes.  Het zijn de kleine woordjes die het 'em doen, mama.

P.S.  Ik heb net m'n tekst herlezen.  Er is een vrieskou in m'n hart.  Ik vrees dat hetzelfde bloed door m'n aderen stroomt.  Krak hetzelfde als dat van ma.

10-01-2009, 09:06:21 GDB

dood   liefde   ma   moeder   negentachtig   oma   sterven  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (1)

Het onderwerp ligt gevoelig.  Stervensbegeleiding is geen vak dat je op school aanleert.  Het is zowel emotioneel als verstandelijk erg zwaar voor elke betrokken partij.  Dokters en verpleegkundigen leggen het verschil tussen euthanasie en palliatieve sedatie met engelengeduld uit.  Het één leidt tot de dood, het ander is minder ingrijpend.  Sedatie brengt de patiënt tot rust, is niet zo onherroepelijk als euthanasie, die de patiënt wel direct laat slapen om nooit meer wakker te worden.

Je hebt mensen die geen geduld kunnen opbrengen.  Zoals de vader van m’n vrouw: hij vlucht in de keuken als de witjassen wauwelen.  De man die al zestig jaar (!) lief en leed met de zieke deelt moppert en sakkert.  ‘Met al hun gezever’ sist ie en ‘wat weten wij nou van die medische onzin?  Dat ze doen wat ze moeten doen!’  Machteloos voelt de man zich, machteloos om een onomkeerbare situatie toch om te keren.  André maakt liever bouillon klaar.  Daarin is ie een meester.  Daarin en in het strelen van de hand van zijn vrouwtje wie hij met hart en ziel bemint.  Hij denkt: "Ze vergissen zich.  Ze hebben zich al eerder vergist en nu vergissen ze zich weer."  Aan z'n hoofd geen gezeur... of toch niet te lang.

Gelukkig luistert m’n zoet wel naar de medici.  Zij vormt het klankbord voor de mensen die het weten.  Hoewel zij aan hun lippen hangt en hun woorden opzuigt voelt zij zich dom.  Maar hey!  Wie is niet dom en blind en murw wanneer het definitieve einde in zicht komt?  Woorden in die context komen neer als mokers.  Maar mijn engel brengt het geduld op van een monnik, het geduld dat o zo nodig is om haar moesje te begeleiden.  Echt te begeleiden. 

Zie je, de dood mag niet tot een haastige klus gedevalueerd worden.  Sterven kan de intimiteit van het kraambed benaderen maar enkel als elke betrokkene er moeite voor  doet.  Het moesje van m’n vrouw is ineens weer kindje geworden.  Zij is een tachtigjaar jong, hulpeloos mensje.  Nu haar pijn door een subcutane pomp is weggetoverd en zij niet meer moet braken dankzij een inspuiting, streelt zij de spijlen van het bed.  Zij geeft alles aaitjes.  Het is puur satijn waarin zij zich wentelt.  Marieke zweeft en wiegt de liefde op haar lipjes.  Zij zit hoog boven op een dik ribfluwelen tapijt, los van deze koude wereld.  Haar knuistje brengt zij naar de mond.  Zij mompelt: “Voetbal” 

En m’n zoet vraagt: “Voetbal, make?  Ga je voetballen?” 

“Ja” zegt zij zachtjes “ik ga shotten in de wei’

Ik zou haar willen vergezellen. 

Ik kan mij de wei van Marieke levendig voorstellen.  Het gras is er nooit groener geweest.  De zon schijnt en de lucht is oceaanblauw.  Het is een warme zomerdag.  Rechts en links van de wei staan populieren.  Een briesje ritselt door hun bladeren en het geluid streelt je ziel.  Het is één van die kommerloze dagen uit je jeugd waarop je denkt: wat zal ik nu eens doen?  Aan je voet rust een plastic bal.  Je kijkt ernaar.  Je pikt de wonderlijke bal op.  Je ruikt eraan.  Het plastic ruikt naar de winkel, naar actie die komen gaat en die je voeten zal doen tintelen.  Je kijkt naar de wereld en de wereld kijkt naar jou. 

Zo, schijnt de wereld te zeggen, daar ben je, daar sta je met je glimlach op de lippen en de kriebels in je lijf.

En hoewel je het niet beseft ben je gelukkig.

Daar in de wei, met je plastic bal en de platanen die voor jou zingen...

26-11-2008, 10:54:06 GDB

dood   lief   liefde   Marieke   sterven  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (4)

Ik vrees dat je aan je laatste beetje rusten toe bent.  Je zwaait met de armen.  De uitvinder van het geduld nadert best nog niet te dicht.  ‘Weg jij!’ lijk je te gebaren.  Je zwaait het dekbed van je af.  “Koud” mompel je “ik heb het koud”  En ik stop jou in, make, zoals jij mij vaak genoeg hebt ondergestopt.  Hopsakee, daar gooi je de deken alweer van je af.  Je schopt en molenwiekt met de armen.  Voor de twintigste keer vandaag bedek ik jou met de deken der liefde. 

Je ijlt.  Je vormt lukrake woorden.  Wat je leerde, geef je in versneld tempo weer af.  Regressie is opgroeien met de terugspoeltoets ingedrukt.  Buiten wintert het.  De lente is ver, ver weg.  Het riekt naar naderende feestdagen.  De tijd kraakt in al z’n voegen.

Besprekingen dringen zich op.  Mensen die door de wol geverfd zijn willen met mij aan tafel.  Rond een thema waar niemand om vraagt.  Comfortbehandeling luidt het eufemistisch.  Weet je wat comfortbehandeling is?  Comfortbehandeling is een dun matrasje aan de voet van een flatgebouw van tachtig verdiepingen hoog en je gooit iemand van het dak nadat je die persoon in het oor hebt gefluisterd: “Vooruit!  We helpen jou!  Spring en je landt op het matrasje!  Het zal pijn doen maar niet veel..” 

Ach, misschien heb ik oogkleppen op.  Ik mag zo niet denken.  Maar ik ben jouw dochter, jouw oogappel: het is mijn plicht elke mogelijkheid te overwegen, elke optie die jou wat respijt kan geven.  Want misschien, heel misschien herstel je wonderbaarlijk... Jij bent belangrijk, zie je, en ik wik en weeg en pieker en tob enkel in jouw belang.      

“Lijden mag je niet rekken” oreren de specialisten.  Wat moet ik tegen zo’n argument inbrengen?  Zeggen dat lijden wel zinvol is klinkt ouderwets.  En ik word gelijk in de katholieke hoek geduwd.  Moet ik dan opwerpen dat de levenskwaliteit primeert?  Terwijl ik diep binnenin weet dat je niet veel aan het leven meer hebt?  Vier jaar houd je al het bed, vier volle ellendige jaren.  Vier jaar gevangenis zonder hoop op beterschap of genezing.  Wat belangrijk is, het allerbelangrijkste van de hele zaak: laat ik jou in de steek als ik toegeef aan de comfortbehandeling?

Nee, maak ik mezelf wijs, ik laat jou niet in de steek.  Maar diep binnenin voelt het anders aan. Het voelt zo anders aan dat ik niet anders kan dan huilen.  Jouw woorden: “Ik ben bang om te sterven” liggen nog té vers in mijn geheugen.

Liefde is loslaten, bedenk ik.  Maar als ik daaraan denk, huil ik nog harder.

Is liefde net niet lossen?  Ons heel hecht aan elkaar vastklampen en neuzeneuze doen en fluisteren met onze monden dicht tegen onze oorschelpen: ‘ik houd van jou’?  Dat is toch liefde?  

Lang denk ik na.  Op den duur gaan mijn hersenen op de dool.

Het hart, het is mijn hart dat klopt voor jou dat zal moeten beslissen...

25-11-2008, 11:24:57 GDB

comfortbehandeling   dood   lief   liefde   ma   moeder  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Ik stond heden ochtend maar weer eens op.  Jullie kennen vast de routine.  Weg deken, dag wereld, kruisteken slaan, kusje naar boven werpen.  Brr.  Rap de kousen van gisteren aantrekken.  De eigen vertrouwde voetengeur even opsnuiven en besluiten dat ik er weer tegen kan. Vervolgens rek en strek en rek en strek, de ledematen laten kraken.   In de pantoffels wippen.  Hop, in de ochtendjas.  En als de wiedeweerga naar beneden om koffie te zetten.

Zo getypt, zo gezet.  De koffie was aan het pruttelen.  Ik was aan het mijmeren bij het raam van de tuin.  Toen ik hem plots in het oog kreeg: een reuzeboom met blauwe vlinders op de stam.   Wat was dat in hemelsnaam?  Gisteren had ik nog een tuin zonder boom.  Een tuin zonder boom zonder enorme bast zonder miljoenen vlinders in ‘t blauw.  Alsjemenou!

Welke vlegel had in de diepe duisternis een schelmenstreek met me uitgehaald en die boom daar geplant?  Dat een onverlaat dergelijke kastaar ‘s nachts had neergepoot leek me echter zeer onwaarschijnlijk gezien de grootte van de stam.  Ik wreef de prut uit m’n ogen.  Zag ik spoken?  Nee.  Gewoon een boom met duizenden vlinders op de stam.  Wat raar was: het waaide hard en de rare, blauwe vlinders bleven zitten alsof het de normaalste zaak van de wereld was.  Wat was hier aan de hand?

Deze zaak was een kolfje naar de hand van de bekende detective Erik Edelweis.  Ik belde hem prompt met m’n gsm op.  “Edelweis” zei ik nogal op een paniekerige toon “ik heb jou nodig.  Kom dringend naar...” en dan m’n adres, of wat hadden jullie gedacht?

In geen tijd stond Erik naast me in de keuken.  We stonden allebei naar de boom in m’n tuin te staren.  De mastodont stond gigantisch en mysterieus vol vlinders te wezen.  “Wat denk je?” zei ik.

“Zwart graag” antwoordde de speurder gevat “zonder suiker en geen melk”

Ik ging op z’n verzoek in en schonk hem een kopje in (tweemaal in: bonuspunten voor GDB) teneinde het onderzoek in een stroomversnelling te brengen.  Wat een lullige zin, zeg.  Maar het moet getypt: toen Erik Edelweis drie thermossen koffie op had kwam er schot in de zaak.  Hij heette Andy MacMac, droeg een onwijs gave sporran en lispelde onverstaanbare dingen.  Schrap die laatste zin, GDB.  Niet goed bezig.

Ok.  Nee, echt, het werd spannend, beste lezers.  Erik draaide de sleutel van de achterdeur een kwartslag.  En dan nog één.  En nog één.  En nog één.  Tot de deur eindelijk ontsloten was.  Erik opende vervolgens de deur.  Afijn, het komt erop neer dat Edelweis behoedzaam de tuin in wandelde.  De detective sloop nader.  De gang van Edelweis deed me denken aan die van Hercule Poirot.  Hij bewoog zich net zo nichterig als de vette fat met de mierenmoustache.  Net vooraleer de beroemde speurder de boom binnen handbereik had, draaide ie zich om en zei: “Weet je, het spijt me dat ik zoveel koffie heb gedronken.  Maar ja... het is nu éénmaal zo dat ik geen fluit waard ben zonder zwart goud.  En ik ben geen ochtendmens, weet je.  Nooit geweest...”  Waarna hij wel tien minuten over z’n jeugd vertelde.  Boeiend!  Zonder meer!

Maar wat mij meer interesseerde was de boom en de vlinders.  Ik had al dik spijt dat ik de onnozelaar met de deukhoed gecontacteerd had.  Het was verdikke bijna noen en ik moest mij onderhand klaarmaken om te gaan werken.  Er stond nog van alles op mijn agenda.  Zoals: reetharen föhnen en brushen, m’n schedel waxen en m’n schaamharen trimmen.

“Zeg, Edelweis, hoe zit het met die boom?  Heb jij daar een redelijke verklaring voor?  Of sta je ook wortel te schieten?”

“O... de boom... juist, ja” stamelde de man in de lange, zwarte regenjas, typische kledij voor iedereen die ook maar iets met de opzoekbranche te maken heeft.

“Ja” zei ie na een tijdje wrijven over z’n kin “ja, het ziet ernaar uit dat deze boom met z’n vlinders symbolisch is.”

“Staat die boom symbool?  Ik vraag me af wat hij daar staat te doen tout court...”

“Kijk, man” en de speurder glimlachte terwijl hij dit zei “je bent overduidelijk aan het dromen.  Voor mij is deze zaak zonneklaar.  Ten eerste besta ik niet echt.  Ten tweede bestaat deze boom niet echt.  Ten derde bestaan deze vlinders niet echt.”

“Straks beweer je dat m’n tuin niet bestaat”

“Nee, de tuin is echt.  Het is het kader voor een symbolische droom.”

“En wat beduidt de boom en z’n vele vlinders dan?”

“De boom reikt naar de hemel, naar het hogere.  De vlinders duiden op verliefdheid.  Het is dus duidelijk: jij wordt verheven door de liefde en tegelijk draag je je vrouw op handen.”

“Dat kan kloppen, Erik” stamelde ik en toen werd ik voor de tweede keer wakker.

Naast me lag m’n zoetje met haar pinnemuts op haar hoofd. Ik richtte me op, schoof m’n eigen pinnemuts een beetje naar achter en kuste haar zachtjes op het voorhoofd.

“Zoetje,” zei ik “ik heb van een prachtige boom in onze tuin gedroomd.  En al de oogverblindende vlinders uit m’n buikje waren van de partij”

Op het suikersnoetje van m’n engel verscheen een glimlach, de ideale start voor elke dag. 

20-11-2008, 11:20:40 GDB

detective   Edelweis   Erik Edelweis   kortverhaal   lief   liefde  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Ik heb vandaag voor een dood geboren baby geschreven.  Hij heette Seppe.  Voor het overige wil er niets over kwijt.  Zijn dood, precies een jaar geleden (oeps, nu doe ik het toch), is al te erg.  Er zijn dingen waarover ik best zwijg.  Ik geef Michel niet graag gelijk maar het is zo.  Soms heeft de stilte z’n plaats op deze luidruchtige planeet.

Deze ochtend bereikte me het bericht dat m’n grootmoeder aan de aorta is geopereerd.  Een succesvolle operatie.  Gelukkig maar.  Voor alle duidelijkheid: het is niet de grootmoeder die onlangs 88 is geworden.  Het is de bomma met wie ik niet echt een band heb.  Maar mijn grootmoeder is en blijft altijd een stukje van mezelf.

Een collega vertelde me gisteren dat een andere collega depressief is en haar bed niet meer uitkomt.  Nochtans was de zieke in het verleden een levenslustige vrouw die altijd glimlachte, anderen moed insprak en twinkelingen in de ogen had. Tja... soms is zelfs de buigzaamheid van een riet niet genoeg om een storm te doorstaan.
 
En zo dendert het leven genadeloos verder.  Of je nu een baby’tje bent, of oma, of met je beide voeten in de harde realiteit staat. 

Buiten waait het.  Binnen staat de thermostaat op 21 graden.  Het huis is leeg en m’n hoofd past wonderwel in het plaatje.  Ik blog beetje bij beetje de tijd die mij rest aan flarden, hoewel ik niet goed weet wat exact te typen.  Alles lijkt vacuüm verpakt: zinloosheid in een steriel kleedje.  Maar hey, dit is wat ik doe: schrijven.  Ik typ het leven van me af.

Ik ben GDB le mal aimé en ik zit in pyjama, in m’n ochtendjas, in m’n stinkende sokken van gisteren, met m’n pantoffels aan, voor het computerscherm naar niets in het bijzonder te staren.  Te prakkiseren over leven en dood.  Te verlangen.  Naar m’n liefje en haar snoetje en haar zielebalsemende woorden en haar aaitjes over m’n bijna kaal geschoren hoofd en haar allesomvattende warmte en haar zachte lippen rond m'n oorlelletje.  M’n zoetje is er niet.  Zij is immers, zoals elke ochtend, naar haar zwaar zieke moeder en omringt haar moesje met de best mogelijke zorgen ter wereld.  Ik zou het niet anders willen.  De liefde van mijn vrouw is zo groot dat ik onmogelijk het alleenrecht kan en mag claimen.  Want voor De Liefde die m’n engel verspreidt is zelfs de kosmos te klein. 

Liefje, als je dit leest, is het huis weer leeg.  Ik ben er niet.  Jij rilt want de thermostaat heb je maar pas geactiveerd.  De griep die in jou sluimert krijgt langzamerhand weer de bovenhand.  Je voelt je met andere woorden ellendig.  Jij wilt bij mij zijn.  En ik wil bij jou zijn.

Ik wilde jou via dit blog laten weten: jij bent voor mij de wereld en ik houd van jou.

Ik hoop dat je het een beetje warm krijgt van m’n woorden.  Zoniet: maak water warm, zoetje, en neem de warmwaterkruik.  Neem haar vast alsof je mij zou vastpakken; knuffel de kruik.  En heb een beetje geduld.  Ook ik duw de wijzers van de klok vooruit. 

Eventjes nog en dan zijn we verenigd en niets, niets kan ons deren.

You for me and me for you and tea for two, weet je wel?

P.S. Klink ik melig?  Ja, zeker?  I’m very snorry.  Ik heb al getypt dat ik een seut ben.  Of niet?

19-11-2008, 11:46:36 GDB

baby   depressie   dood   leven   lief   liefde   seut  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (1)

Ten huize Dekweeker was het tijd voor seksualiteit.  Het voorspel was net achter de rug en  het van bil gaan stond op stapel. 

Elsje had die ochtend de bloemen begoten, de wagen gewassen en de hond uitgelaten.  Haar partner had bloemen gekocht, evenals brood bij de warme bakker en was thuisgekomen met een stralende glimlach.  De ochtendlijke bezigheden waren nu opzij geschoven, de morgen was ongemerkt in de middag vergleden en plots hadden ze allebei trek in elkaar.  Goesting om elkander de slip van de kont te bijten. 

Het was begonnen met wat onnozel frunniken.  Algauw stonden de tepels erekt.  Daar hoefden geen wonderen voor te geschieden.  Zij droeg een zijden bloesje met een sober bloemetjesmotief.  En hij?  Er was geen hij.  Geen hij ten huize Dekweeker?  Nou nee.  Heb je daar soms problemen mee?  De andere, stijlvolle zij ging in een kokerjurk gekleed.  Haar gespierde billen staken geprononceerd in strak katoen.  Schoeisel?  Geen.  Kousen?  Geen.  Het was dan ook een stralende lentedag. 

Wat zij droegen doet er trouwens niet toe.  Van belang is dat zij alras allebei in hun nakie in de woonkamer allerlei dingen met elkaar deden.  Intieme, sapjesuitwisselende dingen waarin vochtige lippen centraal stonden.  Dingen die ik hier niet durf te typen omdat dit in se een kinderverhaal is.  Dag kinderen.  Jaaaaa sloebertjes, vrouwen vrijen soms met elkaar.  Zoals deze twee madammen uit dit verhaal.  De dames genoten met volle teugen van het liefdesspel.  Om beurten kreunden ze.  Wellustig.  Passioneel.  Vol overgave. 

Tot het tijd was om de groentensoep te bereiden.  Elsje hupte welgezind in de kleren en fladderde de keuken in, terwijl ook Annemie zich als de wiedeweerga fatsoenlijk maakte. 

En toen.  Toen belde ineens iemand aan.  Kling kling.  Ow!  Wat spannend!  Wie was dat aan de deur?

Het was Hein.  “Dag” zei de man met de scherpe zeis en de zwarte cape en het slecht verzorgde gebit.

Annemie die de pech had de deur te hebben geopend stond aan de grond genageld.  Haar mond vol tanden.   Haar hoofd vol haar.  Haar slipje nog een beetje nat.  Hoeveel pech kan een mens hebben?

Zoals dat gaat na een schielijk overlijden liet de begrafenis niet lang op zich wachten.  Elsje was ontroostbaar.  “Annemietje was de liefde van m’n leven” mompelde zij keer op keer terwijl zij met betraande ogen voor zich uit staarde.  Veel volk op de begrafenis was er niet.  Want mensen brengen doorgaans weinig begrip op voor ‘potten’ zoals het volk zo lelijk dames bestempelt die elkaar beminnen.  Toch is het verdriet en de liefde en de passie bij lesbiënnes even intens, ja zelfs intenser dan bij hetero’s.  Maar daar staan de mensen niet bij stil.  Uitspraken zoals “Wat is me dat voor raar koppel” en “Wat een weirdo’s” gaan snel over in “dat die kutwijven hun plan trekken”. 

Ja, dit is een koude wereld, kindjes.  Maar jullie kunnen hem een beetje warmer maken.  Bemin je lesbo- en homonaaste als jezelf.  Waarom?  Omdat in elk van ons een vrouw én een man schuilt.  Wat ook ons geslacht is.  We moeten die kant van ons enkel her- en erkennen en een plaats in ons leven geven.

Hoe het afliep met de begrafenis, vragen jullie je af?  Wel, er was er geen.  Hoewel Annemie geen regelingen had getroffen wat er met haar lichaam na haar dood moest gebeuren had Elsje beslist om haar partner te cremeren. 

Elsje nam de urne met de as van haar grote liefde mee naar huis alwaar het een prominente plaats op de schouw kreeg.  De weduwe zou nog vaak over het buikje van het potje wrijven tot een kale plek verscheen en de kleur van de urne (okergeel) daar helemaal verschoten was.  Zij zou er mijmeren en piekeren en grabbelen naar de herinneringen aan groentensoep, het soort soep dat zij voor lange tijd niet meer zou bereiden.  

En heel veel later na de dood van Annemie is Els nog alleen.  Omdat elk mens oersterk is, speelt zij het zelfs klaar te  glimlachen bij het zien van de urne omdat zij iets grappig heeft bedacht; een gedachte die het verlies van haar geliefde een beetje draaglijk maakt.  Die gedachte is: “Op ieder potje past een dekseltje”.

De eerste keer dat die gedachte Els overvalt is zij diep beschaamd, verlangt zij dat de bel wordt ingedrukt, dat iemand haar komt halen en wel direct!  Maar er komt niemand.  Niemand komt.  Haar rest enkel de schouw en de urne en de as en het lange, lange pad dat nergens heen leidt.

Mensen zonder liefde verdienen ons mededogen, kindjes.  Vergeet dat niet.  Vergeet dat nooit.
 
P.S. Heb ik al getypt dat ik een seut ben?  Ja, zeker?  Wel aan dan: daaraan is te merken dat ik m’n vrouwelijke kant volledig maar dan ook compleet aanvaard heb...

14-11-2008, 10:59:57 GDB

hetero   homo   kinderverhaal   lesbiënne   liefde  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Gisteren hebben m'n zoet en ik zoet gegeten. Laat me dat even verklaren.

Maar voor ik m'n openingszin toelicht, eerst wat achtergrondinformatie. Dat is altijd beter dan reclame, nietwaar? Reclame op televisie: ik weet niet hoe jullie er blijven naar kijken (jullie zouden weblogs of boeken moeten lezen). Sommige reclamefilmpjes zijn echt té onnozel om dood te doen. Zoals die commercial over... Ow, GDB! Je wijkt af. Blijf bij de les, dude.

Ok, waar was ik gebleven? Achtergrondinfo. Gisteren was het zondag zoals jullie allemaal weten. Het is de laatste vrije weekenddag. Vroeger haatte ik zondagen. Nu niet meer, niet sinds ik met m'n lief samen woon. Zondag is cocoondag. Niemand verstoort onze zondagse zeepbel. Wij vouwen ons samen en vormen een huisje onder eigen dak. Is dat niet mooi getypt? Eat your heart out, Brutin.

Typen wat ik allemaal heb gedaan zou me te ver leiden. Daarbij: m'n privéleven typ ik hier nooit uit. Het zal wel zijn. Haartje betoeterd? Laat me typen dat ik op een bepaald tijdstip op zondag, nadat ik naar de GB was gefietst, naar de Pakistaan ben gereden. De Pakistaan is een jofel heerschap die een groenten- en fruitwinkel in de Statiestraat uitbaat. Gisteren stond ie zelf aan de kassa en niet zijn vrouw met de rode stip op het voorhoofd. Ik kreeg plots zoet in het oog en kocht het.

Thuis heb ik zoet op intuïtie klaargemaakt. Ik vind dat zoet past in deze bittere tijden. Van zoet eten word ik misschien weer opgewekt, hoopte ik, en vergeet ik dat m'n Fortisaandelen zo goed als nada waard zijn. Ik vind persoonlijk niet dat het  geholpen heeft. Doch het zoet smaakte, dat wel.

Ik speelde Piet de Huistrut. Ik schilde zoet en sneed het in dunne plakjes. Vervolgens, houd jullie vast, schilde ik: groene, gele en rode paprika, een rode peper, twee ajuinen, een teentje look. Ik nam de grote, rode braadpan en schikte op de bodem plakjes zoet, overgoot hen met olijfolie eerste persing extra vergine etcetera (weet je wel weet je niet), strooide gul met zeezout (fijn korrelig). Daarna volgde een laag paprikarepen, peperstukjes, ajuinringen en brokjes look. Vervolgens weer zoet en zout en olijfolie. En ga zo maar door. Tot de braadpan vol was.

Ik zette de pan op een klein vuur, liet de boel de boel zijn en keek na drie kwartier in de pan. Alles was zo murw als de hersenen van McCain. Shit! Maar niet getreurd. Piet de Huistrut in mij wist raad: ik toverde een blik fijne erwtjes en champignons de Paris open en keilde de inhoud in de pan. Plus pikante brokjes Tofu. Nou moe, als dat geen Michelinster opleverde, wat dan wel? Een halve dan, allez.

"Mmm..." zei m'n zoet over het zoet dat ik had klaargemaakt "het mocht wat minder lang opgestaan hebben maar de smaak is heerlijk!"

M'n zoet at zoet. Ik at zoet. We waren twee zoetjes die zoet waren met het eten van zoet. Fuck you Brutin and go schnok your wiener off (tussen haakjes: deze paragraaf heeft last van een stijlbreukje; een kleintje maar).

's Nachts werd m'n lief wakker. Naar eigen zeggen van lawaai op straat. Ik droomde dat duizendpoten één na één uit m'n oren marcheerden.  Grote, harige wormen met lijven die zich eindeloos uitstrekten.  In m'n dromen had ik redelijk grote oren dus hielden zich tamelijk veel van die beesten in m'n hoofd schuil. Rustig werd ik niet van al dat gedraaf boven m'n lellen.

Nu weet ik dus waarvan de medicijnmannen in Afrika in trance geraken: van zoete aardappelen. Het eten van oranje piepers is uitermate geschikt om te hallucineren (wel eerst murw koken, niet vergeten).

Het rare was: ik vond het in m'n droom niet eens erg dat duizendpoten uit m'n oren kwamen. Ik trok hen eruit en toonde hen aan iedereen die het zien wilde.

Damn! Straks ben ik de Weird Al Yankovic van de Vlaamse blogwereld. Far out, dudes!

(deze post gelijkt alweer nergens naar)

(zucht)

27-10-2008, 11:18:46 GDB

bloggen   Brutin   cocoonen   Huizentrut   koken   lief   liefde   Piet   zondag  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (0)

Wij hebben een code rood ten huize GDB! 

Het alarm ging vandaag, donderdag 9 oktober in het jaar des heren 2008, exact om zeven punt tweeënveertig af.  Ik schrok wakker.  ‘Het is zover’ dacht ik ‘dit is het El Dorado moment waarop ik m’n hele leven wacht’  Tussen haakjes, wie niet in het leger is geweest, kan El Dorado niet begrijpen. El Dorado is het woord dat de algehele mobilisatie activeert.

Ik sprong met zevenmijlslaarzen uit bed en wilde prompt de Brabançonne beginnen zingen.  Of mijn gasmasker opzetten.  Of het Belgisch voetbal uit het slop halen.  Men had het mij enkel moeten vragen.  Zooooo gedienstig was ik.  En dat zo vroeg op de ochtend.  Waar ga ik dat schrijven?  Hier, tiens, op dit blogje.

Wie ik het eerst ontwaarde als ik de slaap uit m’n ogen had gewreven: m’n lief.  Staande.  In gele ochtendjas.  Haar handen op onnatuurlijke wijze samen gewrongen.  Haar gezichtje vertekend door pure afschuw.  Had zij een woordje in een quiz moeten uitbeelden, het was voorzeker kramp geweest.   

Aan haar door horror vertekend gezicht te merken was dit vast geen gewone ramp.  Nee, waar we mee geconfronteerd werden was vast veel erger dan een bijna failliet Dexia, Fortis dat voor een prikje door de Fransen wordt overgekocht, Dehaene met acute constipatie en Kompany’s kloten die eraf worden geshot.  Ik zette m’n geld op een nationale ramp die z’n gelijke in de wereldgeschiedenis niet kende.  Of een internationale catastrofe, wellicht een nieuwe terroristische aanslag?

“Wat scheelt er, zoet?” stamelde ik.  M’n stem was onvast en m’n knieën van was en ga zo maar door met clichés die van toepassing zijn op hele bange mensen. 

“Een muis” zei m’n hondje “er zit een muis in de living”

De schrik van elke vrouw was onder ons.  De grijze Beëlzebubben kwamen ons kwellen.   

Ik sloeg er direct de database in m’n grijze op na.  Vorig jaar of het jaar daarvoor had ik een muis met eigen voeten gedood.  Het beest kwam uit de tuin binnen gelopen.  Het was een zwanger dier.  Ik plette het vlot onder de zool van m’n pantoffel.  Meedogenloos was ik.  Het bloedde niet eens.  Plus: we hebben eens een dode muis in de dakgoot gevonden.  En één ergens op de bovenverdieping. 

Nu ik het zo op een rijtje zet: drie dode muizen is een teken aan de wand.  Kijk, ik ga gelijk de deur uit om kilo’s muizenvergif te kopen.  En een dozijn muizenvallen.  Vergeet de muisvriendelijke muizenvallen.  Ik ga die kleine klootzakken helemaal dood maken!  Op een niet erg vriendelijke manier geef ik toe.  Eerder op gelijk welke manier.  Want wie potverdomme m’n vrouw de daver op het lijf jaagt, krijgt met mij te maken. 

Hij die piepmonsters over de kling gaat jagen, groet jullie!

@de muizen: you managed to piss off the giant gorilla; now consider yourself dead!

09-10-2008, 09:42:26 GDB

GDB   lief   liefde   muis   muizen   vrouw  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (2)

Ik ken maar weinig bebaarde vrouwen die zo kwik en fluks zijn als mijn zeventachtigjarige oma. Excuseert u mij, bebaard moet bejaard zijn. Alhoewel enige sprieten op haar kin haar niet vreemd zijn (tip: de scheermachine altijd bij de hand houden als je oud wordt).

Wat bedoel ik met kwik en fluks? M'n oma doet nog zelf boodschappen, zij plooit dubbel als een goed geolied Zwitsers zakmes en kan op die manier vrij moeiteloos met haar vingers haar tenen raken, haar huid is gaaf en zij wandelt als konijn op speed. Om haar levendigheid optimaal te houden houdt zij er bepaalde gewoontes op na. Hieronder zal ik hen uit de doeken doen. Gratis. Zodat jullie in navolging van mijn mémé ook stokoud kunnen worden. Jullie merken het, met jullie heb ik enkel het beste voor.

1. Regelmaat. Breng regelmaat in je leven. Voor sommigen staat dat synoniem met saaiheid. Wellicht klopt dat als een bus maar je leeft er wel langer door. Veel langer. Oma's advies? Eet 's morgens twee boterhammen, 's middags warm maar niet te veel en 's avonds eet je weer twee boterhammen. Eet steeds op hetzelfde tijdstip.

2. Beweeg. Het is een huizenhoog cliché dat werkt. Oma wandelt elke dag. Zij gaat de hort op, de deur uit op zoek naar avontuur en spanning en actie. Jammer genoeg is de actie op die leeftijd vrij beperkt. Meestal stapt zij naar de winkel en terug of naar haar vriendinnen, die bijkans allen potdoof en/of blind zijn.

3. Mémé slikt dagelijks look (vers), kalk (fijn verbrijzelde eierschalen), biergistpillen en honing. Look helpt het bloed te zuiveren en verdunt het. Kalk maakt haar botten stevig en dan heb ik het niet over haar botten om in de tuin te werken (want zij heeft geen tuin meer, enkel een terras). Waarvoor biergistpillen goed zijn, sla me dood. Doch mits een kleine inspanning herkennen wij het woord bier in het samengestelde woord, ergo: slecht kunnen die pillen nooit zijn. Honing dan: ze slikt elke dag een koffielepeltje honing van het merk Weyns (met eucalyptussmaak). Dat houdt haar luchtwegen infectievrij.

Jullie merken het: oud worden is vrij simpel en erg saai. Als jullie bovenstaande richtlijnen volgen, bedenk dan dat er ook een grote portie geluk in het leven nodig is. Ik bedoel maar: evengoed kan je gezond leven en schielijk overlijden in een spijtig verkeersongeval. Dus: het lot moet je gunstig gezind zijn. In dat opzicht brandt mémé elke dag een kaarsje; haar lot is God. "Laat me gespaard blijven van pijn" prevelt ze hoopvol.

"Oud worden," vertelt zij vaak tegen niemand in het bijzonder "ik had niet gedacht dat het zo zou zijn."

18-09-2008, 12:16:20 GDB

eeuwige jeugd   geloof   God   grootmoeder   hoop   jong   kalk   liefde   mémé   oma   oud  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)
Reacties (1)

Ik post niet vandaag. Vandaag is geen postdag. Afijn, het is wel postdag in die zin dat ik ga werken voor De Post (zoals gewoonlijk). Maar het is geen postdag omdat ik hier niets zal posten.  Kom ik niet verward over?  Neigend naar het demente? 

De momenten waarop ik voor dementie vrees komen steeds vaker voor. Mijn oma is daar ook bang voor. Ik bedoel niet dat zij schrik heeft dat ik zal dement worden, wel dat zijzelf dement wordt. Ik troost haar dan. Ik zeg: je bent nog maar 88 in november, zo'n vaart zal het niet lopen. Nee, ik lieg, dat zeg ik niet. Ik zeg: och, mémé, kop op! Je bent nog gezond van lijf en leden! (waarna ik haar een fikse schouderklop wil geven maar ik beheers mij omdat haar lijfje zo frêle is) Maar binnenin, diep binnenin denk ik: het zal toch geen waar zijn, oma, mémeetje, mijn onwelriekend scheetje, je wordt toch niet dement?

Haar zus, Klara, is dement geworden. De verzorgende snoodaards hebben mémé destijds wijsgemaakt: "Die mensen zijn gelukkig, ze leven in hun eigen wereld" Wat zijn dat voor neusapen die zoiets durven zeggen? Klem gereden worden in je eigen hoofd! Woorden die oplossen! Niet meer kunnen redeneren! En dan doodleuk beweren: "Och, demente mensen zijn gelukkig"

Geen wonder dat m'n oma schrik heeft. Ik heb ook schrik. Geregeld ervaart m'n broer angst. Ja, ik typte het vroeger al: wij zijn een familie van angsthazen. Roep boe en we springen onder tafel. Waarom ik schrik voor dementie heb? Omdat ik mijn hersenen niet genoeg gebruik. Het brein is maakbaar, stak m'n broer tijdens z'n vakantie op. Jammer genoeg moest de kwiebus die info met mij delen. Ik pieker de laatste tijd erg vaak over die uitspraak (tevens de titel van een boek). Daarbij tracht ik zo veel mogelijk m'n verstand erbij te houden. Maakbaar, maakbaar, tolt het dan door m'n grijze cellen maar helaas, verder kom ik niet.

Ik voel wat ik voel. Mijn hoofd krimpt. M'n hersenen nemen af, zowel in volume als in gelijk wat (ik kan er even niet opkomen). Ik heb bij voorbeeld zo'n rijke woordenschat niet meer in vergelijking met toen ik net was afgestudeerd. Ik onthoud ook veel minder. Tussen mij en mijn dementie staat op de keeper beschouwd enkel oma. Mémé Martha, kranig comme tout, die na een oppervlakkig gesprek over dementie vraagt: "Koekje bij de koffie, jongen?"

"Maar mémé" antwoordde ik vorige week "we hebben net taartjes gegeten!"

Dat had ik niet mogen zeggen. Ik ben een door en door slecht mens. Wacht maar tot ik zo oud ben! Het lachen zal me zuur opbreken, zo ik nog zal kunnen lachen... Ik denk dat ik een heel agressieve bejaarde zal zijn. Iemand die vooral dokters en verpleegkundigen in de onderarmen zal bijten met m'n vals gebit. En iedereen weet wat ze met belligerente oudjes aanvangen... ze spuiten hen plat, mijnheer! Zo plat tot de ouwe ruften hun neus met hun gat verwarren.

Daar steven ik dus op af: ik word een tandeloos, suf plantje in een stoeltje.

Ik weet het niet... Telkens we allemaal samen zijn en ik bekijk m'n geliefden: mémé, en broere, en Margootje (zijn kindje) en mijn lief en zijn lief dan vervloek ik Karl Marx. Dan tiert een kabouter in m'n maakbare brein: 'Geen opium! Nee! Hij bestaat! Hallelujah! Laat ons een bloem!" En dan weerklinkt de zware stem van wijlen Louis Neefs in m'n hoofd. Keiluid. Terwijl het kaboutertje hyperactief gaatjes in het stalle zwerk van m'n controlekamer jumpt. Het manneke heeft genoeg plaats. Plaats zat.

Op zo'n moment is het best dat ik het verstand dat ik over heb op nul zet. Dat kan ik goed.

Ik werk immers voor De Post, remember?

Nee? Jij wordt toch ook niet dement, zeker?

05-09-2008, 11:36:26 GDB

brein   broer   Bruno   dement   dementie   familie   GDB   het maakbare brein   Katrien   lief   liefde   maakbaar   Margootje   Marion   mémé   oma   petekind  
0 1 2 3 4 5
(2/5 - 1 Stemmen)
Reacties (1)