Gisteren kende ik een redelijk slechte dag. Wat houdt dat in, GDB, een slechte dag? Een slechte dag voor jou is als een regendruppel die in de zee valt, toch? Nou niet enigmatisch worden, dudes en dudettes! Effe niet, ok? Ik kan jullie sarcastische toetsje niet pruimen. Maar GDB, je doet zelf niets anders als wij in de penarie zitten? Ja, ok dan. Het spijt me dat ik ben wie ik ben. Ga jullie verdorven gang, wrijf zout in de wonde. Ik wacht buiten.

Het begon gisteren vroeg. Ik moest opstaan en het was koud. Dat het koud was vond ik tof, dat ik moest opstaan niet. Ik haat opstaan. Maar ja, als je niet opstaat begint de dag niet. Zo simpel is het. Voor velen begint de dag niet en dan met name voor de doden onder ons. Onder ons bedoel ik letterlijk. Bij doden sta ik best niet lang stil; hop met de geit (slechte zin, GDB). Ik stond dus op en ik moest de vuilniszakken buiten zetten. Yup, maandag is vuilniszakkendag. Jullie verwachten vast dat er een zak scheurde. Of ik over het karton viel. Mis poes! Ik haat gewoon het buitenzetten van vuilnis. Het liefst zou ik over een oven beschikken waarin ik alle vuilnis kwijt kan. Lekker warm! Maar ik beschik niet over zo'n faciliteit en ik moet als de rest van de doorsneeburger roeien met de riemen die ik heb.

Het volgende wat me tegenstond was m'n blogtekst. M'n blogtekst van gisteren zoog grote tijd. En hij voelde niet goed aan ook. Ik haalde in de post m'n grote voorbeeld door de mangel. Nou ja... moet de Oppergod der Vlaamsche Letteren maar niet aan de kust gaan rentenieren. Toch verwacht ik van Herman Brusselmans nog grote dingen met twee o's. Laat me dit stukje hertypen: toch verwacht ik van HB nog groote dingen. Zoals daar zijn: een boek schrijven dat de wereld met verstomming zal slaan. Ik weet dat het in hem zit. Ik weet het, ik weet het, ik weet het!!! Het moet er enkel uitkomen. Dat zal lastig genoeg zijn. Herman is niet wat je noemt een extrovert iemand. Wat heeft dat er nou mee te maken, GDB? Niets. Lees verder, krawietels.

Rond de middag besloot ik te hakken. Niet op house muziek. Wel in de kelder want daar ligt hout. Ik trok naar beneden. In de kelder situeert het plafond zich redelijk laag en ik ben redelijk lang dus dat gaf redelijke rugpijn. Maar niet echt want ik was in bloedvorm. Goh, ik was tippietoppie! Ik hakte en hakte en hakte. Ik voelde mij Allah Akbar maar dan anders. Wacht eens... ik flip. Ik heb gisteren gezaagd, niet gehakt. In het kader van de gelijkberechtiging der seksen was dat. Ik ben er stellig van overtuigd dat elke man evenveel moet kunnen zagen als z'n vrouw. Hoe dan ook, ik was 'goe bezig' zoals men in deze contreien pleegt uit te roepen als alles van een leien dakje loopt. De stukken hout vlogen rond als zwangere pimpelmezen. Of is dat erover? Ja, waarschijnlijk. Ineens riep zoet dat het stilletjes aan tijd was om mij klaar te maken. Ik deed nog een beetje voort. Noest. Onverdroten. Jullie kennen mij, ik ben een echte zaag. En toen ging ik naar boven. Daar scheelde het een preuthaar of m'n hart stond stil. Het was verdorie bijkans kwart na twaalf consternatie ophef (cfr. Monty P.) Het eten stond klaar: pasta. M'n zoet zei: 'Ik vind dat je steeds te weinig saus maakt' Hiervoor bood ik m'n verontschuldigingen aan. Na het eten gingen we wat op de sofa in elkanders armen liggen. Ik lag op een wolk met m'n zoet onder mij. Ik begon te dromen. Van grootse dingen zoals de langste mens ter wereld. Hij stond op een skischans en riep: je moet vertrekken, eikel, je moet vertrekken, vertrek dan, gauw, vortmachen. Vlug werd ik wakker. Alweer stond bijna m'n hart stil. Het was bijna kwart voor één. Ik moest als de bliksem voortmaken, ik moest als de wiedeweerga naar boven, m'n reservekledij bij elkaar rapen, mij in m'n fietsplunje hijsen, de banden van m'n mountain bike oppompen, de banden van de fiets van m'n lief oppompen, alles alles alles en dit in een erg korte tijd en het moet getypt: ik was heeltergans paniekerig im Kopf.

Op de weg sjeesde ik vandoor. Normaliter heb ik de wind tussen de bilspleet maar niet zo gisteren. Nee-eee, gisteren was het van beuken tegen Gods adem. En God kon blazen! Jeemigtepeemig, dat houd je niet voor mogelijk. Was het Zijn adem wel? Volgens mij was het Zijn Kont. God had ongetwijfeld witte bonen in tomatensaus gegeten. Zooooo blazen! Na een tijd die langer duurde dan ik wenste geraakte ik in het sorteercentrum. Daar had ik nog twee punt vier nanoseconden over om een douche te nemen. Ik liet de idee varen. Dag douche! Say hello to stinkie winkie! Jullie moeten thans niet slecht over mij denken. Ik heb mij wel droog gewreven met een handdoek van een goed merk. En een versch t-shirt aangetrokken. M'n onderbroek verwisselen heb ik niet gedaan. Ik ben nogal timide van aard en sta niet graag in mijn blootje te koekeloeren tussen m'n collega's en hun kleerkastjes.

Ik trok naar de werkvloer. Ik dacht: iedereen zal staan wachten tot ik er ben want ik had de aanwezigheidslijst bij. Niet dus. Er was geen kat in de afdeling. Geen muis! Nog geen kleine grijze! Ik legde de lijst op z'n vaste plaats en begon te wachten. De collega's kwamen er eindelijk aan en de dag kon van start gaan. Niet dus. Geen enkele computer in de afdeling kon worden opgestart. Zonder computer is een moderne postbediende niets. We zetten ons bij de pakken neer en wachtten op de baas. Nee, ga weg, dat zou De Post old school zijn geweest. Wij van de moderne Post zijn flexibel, daadkrachtig en we schijten zo snel niet meer in ons broek. Ik belde een technicus op. De kerel kwam, zag, ging naar een elektriciteitskast en stak de differentiaalschakeling weer op z'n plaats. Alles was binnen het half uur picco bello en dik in orde en ik kon samen met de collega's aan de slag.

Ontiegelijk veel werk was er. De zendingen van Holland vielen mee qua aantallen maar de Russen waren er ook. Twee volle containers nog wel! Ik heb een theorie: binnen hier en vier, vijf jaar is de Rus onze grootste aanvoerder van brieven en boeken. Tot zover m'n theorie. Ik kan ernaast zitten, hoor. Voor hetzelfde geld sturen de Chinezen meer post op. Afijn, wie ligt daar wakker van? Misschien bestaat De Post over twee, drie jaar niet meer. Het zou mij niet verwonderen. Ach ja, dan doe ik gewoon iets anders. Toch?

Na de eerste vacatie zeeg ik uitgeput neer. Na het eten van een banaan, een appel en twee clementijnen begon ik er weer door te komen. Net op tijd voor de tweede helft, die zich aandiende als de appel aan Eva!

De tweede helft stak van wal met een piep Marokkaan. De jonge snaak voelde zich niet goed. Hij had last van buikkrampen. Och arme! Pech voor hem want hij is interimmair en bijna verplicht te komen werken. Belt hij te veel ziek, dan kan hij een kruis maken over z'n postale carrière. Tja, the times they are changing, my friend. Den Bob was al op de hoogte. Tant pis, tampax pour notre ami le Maroccain. Het werk ging van start. Ik had niet te veel te doen dus ging ik helpen aan de aankomst. Voor zij die De Post niet kennen: wat in hell is de aankomst?

De aankomst is, de naam zegt het al, de plaats waar dingen aankomen. En dan met name zakken. Die steken vol en moeten dringend geleegd worden. Zo te lezen is het precies een bordeel, GDB. Nou nee, maar dat er veel mannen komen klopt wel. Gisteren stonden er vier rond de aankomsttafel te blinken: een Turk, een Marokkaan, een getuige van Jehovah en een dope head. Het lijkt verdomme de start van een belegen mop. Leuk volk hebbie daar aan De Post, GDB. Ja, hee? Ik ging erbij staan want een zotte blogger hadden ze nog niet.

Wat ik daar gehoord heb. Tjonge, tjonge. Daar zakt je broek van af. Even samenvatten. Jan zal nou met veel belangstelling meelezen. Dag Jan. Alles goed? De rest van jullie moet weten: Jan is normaal de baas van de aankomst. Hij is nogal indrukwekkend van statuur en lichamelijke compositie en de meesten noemen hem derhalve monsieur Jean. Het is iemand met een natuurlijk gezaag. Gezag, bedoel ik. Eénmaal je hem kent valt hij nogal mee. Het enige wat mij tegensteekt is dat hij zo'n lijkenpikker is. Hij verdient namelijk geld op de rug van de doden. Hij verzamelt immers handtekeningen en telkens er iemand beroemd sterft roept hij hoezee, hoera en meer van dattum.

Afijn, laat mij voort vertellen. De Marokkaan, laat ik hem Heelal noemen, was aan het vertellen over z'n pa. Dat de man heel hard had gewerkt. Zes-en-twintig jaar. Dat hij één huis hier en twee in Marokko bezit. Hij brak werkelijk een lans voor Marokko. Hij vertelde zo sappig over z'n land dat ik verrekte veel zin had om naar ginds te verkassen. Ik zag mij al lopen. Met een laken over m'n hoofd, m'n blote fluit eronder en sletsen aan m'n blote poten. Ik zou de voorhuid van m'n fluit laten snijden zodat ik van zandkorrels geen last heb. Ik zou wonderwel in Marokko passen. Ik drink geen alcohol, m'n vrouwtje zou goed in een boerka passen want zij is met alles mooi en ik zou ginds voor een appel en een ei een tweede, en waarom niet een derde verblijf kunnen betalen.

Ik zou nog meer anekdotes kunnen vertellen maar m'n tijd is om. Jammer. Misschien kan ik morgen verder vertellen?

Als jullie interesse tonen?

Iemand?

P.S. Een collega riep gisteren uit: 'Nog een paar weken en er komt niets meer uit je pen nu je niet meer drinkt... Ik ken geen enkele schrijver die niet drinkt. Geen enkele!' Hij krijgt bij deze m'n uitgestoken middenvinger cadeau. Eat you heart out, dude! Ik kan meer schrijven dan jij ooit zult kunnen lezen!

10-11-2009, 11:22:37 GDB

Antwerpen X   de aankomst   De Post   GDB   Ingeschreven Zendingen   Marokko   sorteercentrum   Turkije  
0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)