|
 M’n vrouw en ik hadden een stevige discussie. M’n appendix wilde de kortingbon van Vlaanderen vakantieland gebruiken om een hotelletje in Hasselt te boeken en ik niet. Ik had iets anders voor ogen. Iets dat veel en veel spannender was. Ik wou naar het hotel van Xaviera Hollander: The Happy House.
Seks is nou eenmaal m’n favoriete hobby. Ik begon er vroeg mee. In het kapsalon van moeder lagen diverse comic books van sadomasochistische aard. Toen ik hen ongemerkt naar de woonkamer meenam (en moeder maar arbeiden in het kapsalon) las ik hen terwijl ik op m’n buik lag. Ik wriemelde met m’n piemel tegen de vloer en de vloerverwarming was een feit. Ik drukte en wriemelde m’n fluitje (na een paar heupbewegingen fluit) tot ik m’n hersenen voelde ontploffen (ik was nog te jong voor een lozing). Daarna ging ik stiekem het boekje terugleggen, ergens midden tussen de vrouwenboekjes, waar m’n pa het ongetwijfeld had ‘verloren’. Of wie anders zou zo’n schunnig boekje daar neerleggen? M’n broer was het niet want hij was er nog niet. En dameslit was het niet. Achteraf conclusie: m’n pa was/is een vuilak. Dank u, pa, dat gij uw mayo in een vruchtbare voor hebt gemikt! Vetzak!
Lief en ik hadden dus woorden. Geen harde. Gewoon woorden. Als zij te erg in haar nee bleef volharden kon ik haar alsnog met haar mooie hoofdje tegen een valse muur knallen tot ik een ja kreeg. Maar ik trachtte het subtieler aan te pakken. Jullie kennen mij. Of nee, toch niet. Wat een geluk!
‘Schat’ zei ik ‘ik wil naar Amsterdam in het kader van de research van m’n nieuwe boek’
‘Hoezo? Nieuw boek? Je hebt er nog geen geschreven.’
‘Jawel.’
‘Wanneer dan?’
‘Ik heb dinges geschreven, hoe heet het? Wacht, ik zal m’n exemplaar in het toilet eens pakken.’
...
‘Hier ben ik al. Het boek heet Zwanenzang en is uitgegeven bij Boekenplan. Kijk, kijk: hier staat het op de kaft: GDB. Net onder Iris Boter. Zie je wel?’
‘Je hebt gelijk, schat, je hebt gelijk. Maar is dat geen boek waarvoor je hebt moeten afdokken om het te laten uitgeven?’
‘Mmmm... ja, dat kan kloppen. Hoeveel zou dat geweest zijn? Maar alla... dat doet er niet toe. Ik wil een nieuw boek schrijven! Hoera voor mezelf!’
‘Dat wil je al heel lang.’
‘Klopt. Maar het moet er ooit van komen, schat! Toch? Ik wil over seks schrijven. Daar ken ik het één en ander van. En het verkoopt beestig goed beweert Xaviera.’
‘En waarom precies wil je dan naar Amsterdam?’
‘Omdat... omdat ik Amsterdam er-reug ge-sel-leuh zal vinden, denk ik.’
‘Het is ook gezellig in Hasselt.’
‘Maar Hasselt! Hasselt, liefste, ligt in Limburg. Ik ben een West-Vlaming, remember?’
‘So?’
‘Wij haten Limburgers. Tot in het diepst van ons hart. Met heel ons wezen.’
‘Spreek voor jezelf. West-Vlamingen haten geen Limburgers!’
‘En toch is het zo. Het is aangeboren. Wij West-Vlamingen haten Limburgers en het zit ons in de genen wat wil zeggen dat we er niets aan kunnen doen. We begrijpen geen jota van wat die boeren zingen, die kloothommels zijn permanent optimistisch en lachen constant. Walgelijke mensen kortom.’
‘Wat een gelul.’
...
‘Dus je wilt naar Hasselt?’
‘En jij naar Amsterdam?’
‘Ja. Nou ja. Alsjemenou. Haartje betoeterd. Yup! Ik wil naar de stad van de grachten. Kijk, ik denk dat Nederlanders mij liggen. Ik denk dat West-Vlamingen trouwens naar Nederlanders opkijken. Naar hun boerenverstand, naar hun directe manier van spreken, naar hun eerlijkheid. Yup, West-Vlamingen en Nederlanders zijn als het ware twee handen op één buik.’
‘Zeg, terwijl jij leuterde, ben ik naar het hotel van die hoer gesurft. Kijk maar!’
‘Excuseert: Ex-hoer. Leuk hotelletje, hé?’
‘Dat zeg jij. Ik zie hier dat zij soms orgies organiseert! Seksorgies! Daar is het jou dus om te doen, makker!’
‘Maar nee, liefste honneponneke, mijn suikersnoetje, mijn seksgodin. Ik wil met jou, m’n allerliefste vrouwtje, gewoon een romantisch nachtje in Amsterdam doorbrengen. Lijkt mij onwijs gaaf.’
‘Stop met dat bekakt Nederlands! Zeg nu eens eerlijk: wat trekt je aan in dit hotel?’
‘De uitbaatster.’
 ‘Een hoer!’
‘Je ziet dat niet correct, scheetje. In mijn ogen is zij een beroemde gastvrouw.’
‘Vind je haar knap?’
‘Niet meer. Maar vroeger! Amaai... M’n pa had haar boek The Happy Hooker in z’n persoonlijke bib steken. Je liet de rug op je hand rusten en het boek viel open op de sekspassages. Ik vind het persoonlijk nog altijd op nummer één staan in de categorie ‘Geilste boeken aller tijden’’
‘Aha!’
‘Ik heb me op haar teksten afgetrokken. Tjonge, tjonge, daar heb je geen idee van.’
‘Vertel op.’
 ‘Telkens ik alleen thuis was nam ik dat boek ter hand en m’n leuter in de ander. En dan ging het van holadiejee holadiejoo. Liters zaad... Echt. Vooral de scene waarin zij haar schoonbroer in het huis van haar zus aan de rand van het zwembad versiert zit nog vers in m’n gedachten. En dan het hoofdstuk waarin zij haar vriendin belt en als zij eraan komt, staat de deur open en Xaviera onder de douche. De gast stapt mee in de douche, ze zepen elkaar in en goed ook.’
‘Nou begint het me te dagen. Ik heb dat boek ook gelezen. Het verhaal van de ketting staat mij bij. Toen maakte dat veel ophef.’
‘Juist. Ik heb ooit m’n pa weten uitroepen tegen vrienden: dat geloof je toch niet, parels in je reet?’
‘Ha ha. Vond ik ook bizar, hoor.’
‘Ik wilde het ook proberen toen ik jonger was. Maar ik durfde het niet aan om de parelketting van moeder te pikken.’
‘Waarom niet?’
‘Ben je gek? En dan een paar parels blijven steken, zeker? Ja, hallo! Of als ik hen er toch weer uitgekregen had, dat er nog wat choco aan had blijven plakken. Ik mocht er niet aan denken! Telkens ik m’n ma zou hebben gezien met haar kettinkje van zeven frank aan zou ik hebben gedacht: van boven pront en van onder stront maar dan andersom. Woeha!’
‘Prachtig! Jij moet dringend een boek schrijven, GDB.’
‘Ik zeg niets anders de hele tijd! Dan is het geregeld, mijn muze: we gaan naar Amsterdam?’
‘No way. We blijven in België en maken die kortingbon op! Vetzakkerij kan je overal aan het papier kwijt.’
‘Euh... ok dan. Heb ik al verteld hoe schattig je er vandaag uitziet, liefste?’
‘Slijmbal.’
|
Wie anders?
