Mocht vandaag het onderwerp van een quiz zijn geweest dan had de quizmaster kunnen vragen: wat is het verband tussen alle gebeurtenissen van deze eerste november (uw tijd gaat nu in)?  Ik zou een tijdje nadenken, over m’n kinnebak wrijven teneinde er intelligent uit te zien en dan antwoorden: vis.  Vis was vandaag de rode draad.  Laat me de draad even toelichten, ok?

Vanochtend stond ik op.  Ik ging pissen.  Ik snoof.  Vis!  Dat is gratuit, GDB, hoor ik enkele lezers opwerpen.  Ga toch wandelen!  Dit is mijn weblog.  En daarbij: als jullie zwakjes van maag zijn neem een Asprootje en lees voort.  Ik heb gisteren geslachtelijken ommegang met zoet gehad en m’n ziezeloe riekt dan éénmaal naar een mijn in Oostende en ik heb het niet over een koolmijn.

Het tweede wat me aan vis herinnerde waren dode visjes.  We maken even een sprongetje in de tijd.  Ik was na het ledigen van m’n blaas in actie geschoten.  Ik kleedde mij aan, ging naar beneden, nam m’n pruik, m’n valse Chinese snor, m’n fototoestel, twee appels, vier mandarijnen, één appelsien, een grote rugzak, het geschenk voor mémé (snoep) en de krant De Gazet van Antwerpen.  Ik nam afscheid van m’n engeltje, wandelde naar het station, ging in de trein, stapte van de trein op de juiste plaatsen en wandelde van Harelbeke station naar rusthuis De Ceder.  Daar ging ik pissen want het was onderhand lang geleden.  Ik kleedde mij om, ‘t is te typen ik zette m’n rockpruik op en schoot m’n jeansvest aan.  Geduldig wachtte ik op ma en pa.  Ik verraste hen zoals gepland.  Ze hadden mij niet herkend.  En dat noemt zich dan ouders.  Ge moet niet vragen.  Wie me wel had herkend was mémé.  Ze vroeg direct waarom ik de pruik droeg (is dat omdat je niet veel haar hebt, jongen?).  Bedankt voor jullie geduld; ik ben thans ongeveer bij vis aanbeland.  In de kantine bliezen de familietroepen en sympathisanten verzamelen.  Op tafel plantte ma twee plastic bakjes.  Erin stak, jullie hebben het goed geraden, vis.  Ansjovis met name en wel in pikante versie en één in gewone olijfolie.  Op een bepaald moment voederde mijn pa mijn oma.  Ik had het geluk het intiem moment vast te leggen op gevoelige plaat.  Wat een kutzin.  Gevoelige platen... tss... nog even en ik mag m’n plaatsje in het bejaardentehuis reserveren.  Er zijn geen gevoelige platen meer, GDB.  Wake up.  Get a life.  Slik een piranha.  A ja, is waar ook... ik was over de rode draad van vandaag bezig: vis. 

Let op!  In de kantine van het bejaardentehuis had één vis het geluk in leven te zijn: de goudvis op de toog in de glazen ronde bokaal.  Hij zwom dartel en hapte alsof hij niet anders gewoon was.  Triest visje.  Zo zijn dagen moeten slijten bij mevrouw de uitbaatster non.  Nooit een grapje en altijd het licht zien: voorwaar geen pretje.  Gelukkig bracht Margootje, mijn petekind, wat licht in het vissenbestaan.  De uk hing op de arm van oma boven de bokaal en lachte.  Leuk voor visjevis die het bijna bestierf van de pure stress.  Foei, Margootje.  Later zal uw dooppeter de rekening presenteren!

Waar was nog vis?  Toen ik, na thuiskomst, een boterhammetje at smeerde ik er tarama op.  Het roze spul is onder andere van kabeljauweitjes gemaakt.  Zo: de cirkel is rond.  Vis is alom tegenwoordig in ons bestaan.  Dat jullie daar maar eens over nadenken.

Awel... na vandaag ben ik er zeker van dat op 21 december 2012 de aarde overspoeld wordt. 

We zullen allemaal sterven met een bakkes vol vis.

Maar niet echt.  Geniet van de fotootjes van het verjaardagsfeestje. 

Mémé ziet er nog goed uit, hee, voor haar 89 lentes?  Af en toe slaat zij er spijtig genoeg neffe.  Ze heeft dan de trappers niet meer onder controle.  Zij wauwelt.  Haar tong is op wandel zonder schoenen en zonder gps.  Maar wie op haar leeftijd heeft ze alle vijf constant op een rij?  Ik geloof dat ik meer flip dan zij.  Maar ja, ik werk dan ook voor De Post...

01-11-2009, 18:42:22 GDB

Ceder   GDB   Harelbeke   ma   Margootje   Martha   Mémé   oma   pa  
0 1 2 3 4 5
(4/5 - 1 Stemmen)