|
 Op de werkvloer hadden de collega’s het gisteren over de oorlogskas van De Post en het opzij schuiven van een manager. Over het tweede gesprekspunt kan ik bondig zeggen dat het gerucht de ronde doet dat Studio 100 onze manager heeft geheadhunt en dat hij zou meespelen in de allereerste pornoproductie van Gert Verhulst (titel: Plopperdeplop, m’n muts zit op m’n kop). Doch volgens mij is dit slechts een vuige roddel. Ik geloof er niets van.
Aan punt één, het kasje van De Post, dient minder getwijfeld want de roddel komt uit een gedistingeerde gazet. Yup, in deze tijd van snoeien en alsmaar verder de buikriem aanhalen zit er, val niet achterover, één miljard Euro in de oorlogskas van De Post. Dat verklaarde minister Dekakker aan De Tijd. Het is overigens slechts een kwestie van tijd voor de aandeelhouders (de overheid en de Britse investeringsgroep CVC) met een deel van die gigantische hoop cash gaan lopen.
‘Het is een schande’ zei een waarde collega ‘een regelrechte schande.’
‘Dat is het’ antwoordde ik.
‘Dat is het niet’ repliceerde een ander.
En dit was het begin van een geanimeerde discussie. Mocht ik het gesprek moeten hebben notuleren, ik zou niet gelukkig zijn geweest. Mens, was me dat een lange, laaaaaange discussie. En saai. Maar bon, een mens kan het niet steeds over prachtige, volmelkse memmen en het op apegapen liggend Belgisch eersteklassevoetbal hebben. De persoon die het miljard Euro geen schande vond was van mening dat aandeelhouders recht hebben op return. Die mensen investeren niet voor niets. Wat hadden de andere collega en ik dan verwacht, zei ie terwijl z’n neus richting plafond banjerde, dat het geld naar de postiers zou gaan? Naar al die lamstralen die nooit iets doen, te pas en te onpas het werk neerleggen en altijd tegenstribbelen? Terwijl de flurk dat zei, stapte hij een metertje achteruit (kwestie van eventuele klappen te ontwijken - maar klappen kwamen er niet, zoals gewoonlijk)
Hij had een punt hoewel geen goed. Wat hadden de Britten ooit voor De Post gedaan om zoveel poen te scheppen, vroeg de waarde collega die het miljard een schande vond. Deden wij, noest arbeidende menschen, dan niet méér voor De Post? Ook al waren wij soms ontevreden, ok, ok, staakten wij af en toe en belden dikwijls ziek? Maar onze ontevredenheid vloeit voort uit betrokkenheid, ging ie voort. De baas had hem al dikwijls aangespoord van werk te veranderen als hij toch zo ontevreden was maar hij wilde niet. ‘Dit is mijn bedrijf, MIJN bedrijf, ik werk hier en nergens anders en ik wil er hier iets van maken’ zei ie terwijl z’n hoofd zo rood als een tomaat werd.
Ik prees hem, vertelde hem dat het nobel was om zich met het bedrijf te vereenzelvigen. ‘Weet je, jij voldoet perfect aan het profiel van een toekomstig aandeelhouder’ zei ik. ‘Dankzij die berg cash wordt het bedrijf misschien binnen afzienbare tijd op de beurs gebracht en wie weet... iedereen, ook jij, vooral jij zal aandeelhouder van De Post kunnen worden. Misschien krijgen wij zoals de Fortismedewerkers allemaal gratis aandelen waarna de waarde ervan drastisch zal kelderen.’ Ik wachtte een tel om m’n woorden te laten bezinken. “Ja jongen, jij bent de perfecte aandeelhouder. Je zit in met het bedrijf. Jij bent een modelwerknemer en zet je in met hart en ziel. Dat neigt naar het Japanse model. Als het slecht gaat met de firma plegen medewerkers zelfmoord en gaat het goed dan verhogen hun aandelen in waarde en daarmee de rijkdom van de werknemers. Alle werknemers. Maar als je het niet erg vindt pas ik voor dat model, ok? En wil je mij thans verontschuldigen? Ik ga een kopje koffie nuttigen. Op individueel vlak is een bakkie troost hier en nu het hoogst bereikbare.’
En weg was ik. In het hoofd en naar het koffielokaal.
Ik... ik weet het niet... ik zit werkelijk waar super eenvoudig in elkaar.
Het liefst zou ik willen dat alles bij het oude blijft. Voor eeuwig en altijd. Maar dat doet het nooit. Alles is constant in verandering (waarom toch?). Constant, constant, constant is het wennen aan nieuwe dingen, zoals Georoute III, syndicaal afgevaardigden op skiverlof tijdens een staking, nieuwe diensten zonder taakbeschrijvingen (doe wat de baas u zegt), de meest onmogelijke werkuren en vreemde managers die met de raarste ideeën op de proppen komen (ik sta in voor alle barcodes - duuh).
Daarom wil ik mij tot het uiterste inzetten voor het behoud van de koffiepauze. De koffiepauze moet en zal een heilig moment blijven, een eiland van tien minuten rust in de eindeloze maalstroom van gejaagdheid en stress.
Yup, voor koffie wil ik hard en lang vechten.
Maar hey. Hey, als de hoofdaandeelhouders wensen dat koffie in alle lokalen van De Post moet verdwijnen ben ik erg bereid om gelijk over te stappen naar warme cécémel.
Yup. Zo ben ik dan ook weer.
Hey, ik ben tenslotte postier. Flexibiliteit is m’n tweede naam.
|
Hoe vinden jullie mij?
