Laat een nieuwe haikoe op zich wachten? Misschien kan Herre de haikoe wat Belgischer kleuren en een nieuwe dichtvorm uitvinden? Zoals de haikaimook?
Is broer Eric jaloers? Zijn de kinderen blij met de promotie van papa? Zijn ze trots op zijn pukkel? Heeft gemalin Geertrui thans warm zonder trui? Ja, ik verwacht veel van Dag Allemaal en Story, mensen.
Zullen de gesprekspartners zich niet te veel focussen op de vleesrotonde op z’n wang? Want het is en blijft een lokkertje om u tegen te zeggen natuurlijk. Zet de wangdrol op een affiche langs de weg en je hebt in een mum van tijd een kijkfile die niet te overzien valt.
Vindt Herman the first Man of Belgium eindelijk het geld om plastische chirurgie te overwegen? Tip: laat de puist weg takelen en in beton gieten. Zet hem in het centrum van Brussel of zo en zet er een bordje bij: erover wrijven brengt geluk. Toppertje!
Zal Van Frompuy z’n weinige hoofdhaar eindelijk trimmen? Want dude Cee Dee and Vee, zo kan je Europa echt niet besturen. Je aura lijkt verdomme op pinguïningewanden nadat ze met TNT zijn bewerkt!
Is het echt echt echt waar dat Herre niet gelobbyd heeft om Europees president te worden? Mogen we de eelt op z’n ellebogen es checken?
Zal z’n verkiezing meer bezoekers naar z’n weblog lokken? En zo ja, van welke Europese landen zijn ze afkomstig? (taartdiagrammetje alsjeblief)
Zal Herman z’n Engels bijschaven? Because it sucks. Big time.
Wanneer komt er een vervolg op ‘Dagboek van een vijftiger’ (uitgegeven bij Davidsfonds in oktober 2004 - thans in herdruk)? En hoe zal de titel luiden? Misschien iets in de richting van: ‘I did it my way - subtitel: de oude springlevende krokodil’ of ‘Mijn carrière na de reanimatie van een verloren koninkrijk’
Waarom is het weblog van Herman niet door Clickx genomineerd?
Is het citaat van Thomas ‘Tip’ O’Neill op Van Frompuys weblog onder de rubriek Gouden Woorden: ‘All politics is local’ niet dubbel grappig nu? Trouwens: een rubriek ‘gouden woorden’? Tjonge, tjonge, Herman Sherman, nog een neuzeke en grote schoenen en het plaatje is af, maat! Echt! Du bist da max!
De man had net van z’n biertje genipt toen de aankondiging door de zaal luidde. Net voor het moment dat z’n leven zou veranderen had hij z’n lippen nog maar eens bevochtigd, de zoveelste maal die avond. Hij had z’n zondagse broek wel duizend maal met z’n kolenschoppen van handen gestreken. Hij had zin om de sigaret in z’n mond te katapulteren en hem vlug vlug aan te steken, de sigaret die op hem lag te wachten, ver ver weg op de tafel voor z’n neus. Maar hier gold het rookverbod. Ook hier, in dit oord waar cultuur koning was. Waar carrières werden gemaakt of gebroken.
Na de aankondiging ging de man met gebogen hoofd naar het podium. Veel présence had ie niet, daar was hij zich van bewust, maar hij zou zijn kunst voor zich laten spreken. Kunst is universeel, niet?
Het podium was klein. Net goed. Want zo wilde de man beginnen. Hij wou gestaag groeien. Zo was het gepland. Al maanden, jaren op voorhand. En zo zou het gaan. Hij had lang genoeg gewerkt, lang genoeg monotone handelingen verricht, lang genoeg de kont van het kapitalisme gelikt. Maar dat alles was nu voorbij. Tenminste, als het publiek z’n teksten smaakte. Hoe zouden ze z’n teksten niet smaken, de teksten waaraan hij zo lang had gewerkt?
De man bevond zich eindelijk op de plek waar hij z’n hele leven van had gedroomd. Dit was de reden van z’n bestaan. Dit nam niemand hem nog af. Hij had geluk afgedwongen. Hij had hamer en beitel genomen en z’n eigen leven gebeeldhouwd. Schuchter wierp hij een blik in de zaal. Hij zag maar hij zag niet. Hij haalde een stukje papier boven, kuchte artistiek, schoof wat dichter naar de microfoon toe, tikte er even tegen om zich ervan te vergewissen dat hij functioneerde en stak van wal met een aarzeling in de stem:
‘Het grammelde in de bovenpotse maatstraat. De honkeporrie had ‘em flifli van kadul gegeven en daar was moepsroet niet zo dil mee. De gehapstaarte fonkemullers luchtzwankten maar raak in het oeverloze poldermodel zoals de kanes dat zo graag zagen. Maar de bedilstaarte flipmehories! Daar had niemand rekening mee gehouden! Wat een ferfrompelfaaide gefraasde was die laatst fliptail toch! Doch niet gehannestmutst! Kluif struif en nupnup!
In de Zedelgehemste Bergen was alles speculazie en kontovaal. Tussen de toppelaria zweefvlogen de geharnasten niets gekannemutstje en welgeklakt door het geëthernette yoyozaam. De bipolaire wendingen wobbelden gezaza en de kraaien dansten van beeboppeloela alsof niets kip kon deevlug. Doch! Doch! De honkeporries komende en de fonkemullers en de moepsroet: de geharnasten hielden er beter begroting mee.’
Het publiek onderbrak hem abrupt. De luisteraars bestonden uit twee dronkaards, een manwijf en de eigenaar van de cultuurtempel. Allen riepen ‘boe’, het geluid van de koe. De man hoorde de protesten maar luisterde niet. Ach, het was niet persoonlijk...
Voor ogen zag ie plots de band, de lopende band die hij morgen opnieuw zou bedienen. De band was er voor het leven. De band had weerhaakjes in z’n hersenen geplant. De band stopt nimmer, reutelde het in zijn hersenen. Maar ach... de band was maar een band, kon je het hem kwalijk nemen?
De man boog traag het hoofd, verfrommelde het stukje papier met de tekst waaraan hij zo lang had gesleuteld, stak het in de zak van z’n zondagse broek en wandelde rustig weg van de microfoon.
Zwevezele en z’n cultureel centrum (CC) zijn niet klaar voor het dadaïsme bedacht hij.
De man leefde in het verleden maar was toch z’n tijd ver vooruit.
Sinds kort zijn wij van De Post groene jongens geworden. Vroeger niet. Vroeger veegden wij aan alles en iedereen ons botten. We gingen drinken als we dorst hadden en ook als we geen dorst hadden. We werkten amper. We leefden buiten de wereld en naast elkaar. Nu is het geen waar meer. Wij werken want dat vertelt ons het automatisch volume captatie systeem. We drinken nog maar dan zuiver water en enkel tijdens de daartoe voorziene pauzes. En sinds kort sorteren wij ons afval. Thans leven wij in harmonie en vrede met deze planeet en met elkaar.
Zegt ISO14001 jullie iets? Het is een milieumanagementsysteem waar wij van De Post na lang aandringen van ons opperhoofd Sjonnie Toespijs zijn ingestapt. We willen op kosten besparen en dan met name op energie, water en de lonen van de managers. Dat laatste is een grapje. Een flauw grapje. Managers verdienen wat ze verdienen en daar wordt de spot niet mee gedreven, ok? Feit is wel dat de managers uit milieuoverwegingen (maar ook omdat er een paar kindjespoeperkes tussen zaten) niet meer op Facebook mogen en zij hun gouden reten met minder papier moeten schoon vegen. Goh, GDB, wat ben je weer vulgair! Ja, hee? Lees rap verder, stelletje randdebielen.
ISO14001 dus. Iedereen van Antwerpen X heeft recent twee uur les gevolgd en zich terdege in de materie verdiept. Nu weten we dat we de lichten moeten doven als de nachtvacatie begint want dan kunnen die mensen beter slapen. Dat we papier in een aparte bak moeten gooien, een mooie rooie bak met wieltjes die symboliseren hoe vlot alles bij De Post verloopt. Dat we het wc-papier na gebruik moeten omdraaien en recycleren indien mogelijk (als het papier niet te erg riekt tenminste). Dat plastiek bij plastiek hoort en karton bij karton en de rest kieperen we gewoon in de reuzebak die overblijft en waarop staat: restafval. Poepiesimpel, zelfs voor ons.
Gisteren kregen we bezoek van de Spaanse Inquisitie. Oeps. Ik bedoel van een externe audit. De mensen kwamen kijken of de normen van ISO14001 gehaald werden. Natuurlijk moest de cel een slachtoffer hebben en wie anders dan ondergetekende had het spek aan zijn been? Algauw bevond ik mij in een spervuur van vragen: hoe heet je (effe m’n badge checken), waar werk je (de laatste keer dat ik het vroeg: bij De Post), welk soort afval hebben jullie hier (fijn stof als ik naar het werk fiets, tonnen zaksluitingen, massa’s papier en een paar managers), laat je het licht branden als je gaat pissen (ja, want anders pis ik naast de pot), hoe sorteren jullie (met plezier), hoe worden jullie geïnformeerd als er milieuinfo is (‘s avonds aan het prikbord, dan haalt de chef z’n gitaar boven en begint te zingen van vrolijke vrolijke vrienden, dat is z’n steevaste intro), hoeveel papier gebruik je om uw gat af te kuisen (geloof me, dat wil je niet weten), hoeveel keren worden de vuilnisbakken opgehaald (telkens ik m’n rug naar hen toedraai) en wat doe je als je plastieken kunstarm versleten is (een nieuwe via internet bestellen)? Wat denken jullie? Zou ik geslaagd zijn? Volgens mij heb ik een glansrijk parkoers afgelegd.
Het helpt toch als je vol bent van jezelf zoals ikke, niet? En als ik nu zo vol ben van mezelf dat m’n vertrouwen overloopt, waar moet ik dan dat afval kwijt? Is daar iemand van op de hoogte? (niet allemaal tegelijk)
Ik zou het milieu immers niet nog zwaarder willen belasten. Nee, ik werk bij De Post en De Post heeft een hart voor het milieu. De Post is niet langer meer rood. De Post kleurt voortaan groen.
Men zegge het voort aan allen die het horen willen!
Jullie mogen thans allemaal ophouden met de Bijbel en de Kama Sutra in Mitta Van der Maat haar elektronische postbus te droppen. Wij zijn weer maatjes op Facebook. Ja, zo snel gaat het in de hedendaagse cyberwereld. Het ene moment hak je elkaar in mootjes en een nanoseconde later poep je elkander virtueel verrückt. Wat ben ik blij. O, ik ben het uitroepteken vergeten. Hierzie!
Nu we weer dik dik zijn kan Mitta mij misschien in de wondere wereld der bekende Vlamingen introduceren. Ik ben namelijk in het bezit van een lans die ik wil breken. En wel voor iets dat me nauw aan het hart ligt.
Neem Helmut Lottisprotti. Ik zou hem willen wijs maken dat haar verliezen niet zo erg is in het geval je geen alimentatie moet ophoesten want in dat geval is het wel erg. Dudes! Duuh! Ik heb het niet over een vrouw maar over lichaamshaar en wel op het hoogste lichamelijk niveau. Ik ben een expert ter zake moeten jullie weten. Ook ik heb geen haar of toch erg weinig (een beetje rond de top, zo zielig). Een muts met pomponnekes uit het Andesgebergte kan soelaas brengen zoals ik met denderend succes op Facebook aantoon (550 plus vrienden en groeiende terwijl ik typ). Ik ben er zeker van dat Helmut met een muts met pomponnekes op z'n hoofd het vuur aan de schenen van K3 legt. De zanger met wie ik nog school heb gelopen zou zo een nieuw marktsegment aanboren waardoor hij een tweede stulpje in Zurenborg zou kunnen kopen.
Of Piet de Huistrut. Hem zou ik dolgraag ontmoeten. Ik zou hem vragen hoe ik kan koken zonder vuur. Want ik krijg het nooit aangeschakeld. Ligt het aan mij of aan de gasleverancier? En tussen de les door, maar nog voor ' En wat hebben we geleerd, Geert?' zou ik hem de muts met pomponnekes aanraden. Ook de superster van culinair Vlaanderen zou er niet mee misstaan. Zo'n kale knikker zijn de mensen gewoon beu gezien. Niemand vertrekt toch op reis naar een kale vlakte? Kijk, van imago veranderen is de sleutel tot permanent succes. Kijk maar naar mij op Facebook.
Zijn er nog bekende Vlamingen die goed met pomponnekes zouden staan? Zeker. Ik denk aan Jean-Marie De Kwecker, het opperhoofd van de Zwevezeelse zeescouts. Zijn streng uiterlijk en de fluffy pomponnekes zouden voor een politiek scharniermoment zorgen. Ja, ik denk dat hij met een muts op z'n controlekamer net zo veel kans heeft om de volgende premier te worden als Guy Verafstoot. En Herman van Frompuy? Men zou hem al lang als eerste Europese president hebben verkozen met zo'n Andesmutsie op z'n vogelkoppie. Niemand maar dan ook niemand zou dan nog letten op die joekel van een pukkel op z'n wang.
Voor het overige zou ik zeer discreet en timide aanwezig zijn op eventuele cocktailparties met bekende Vlamingen waarvoor Mitta mij zou kunnen uitnodigen. Ik zou observeren, stiekem fotograferen en later uit de biecht klappen op m'n weblog.
Niet dat m'n blog veel lezers telt. Mitta, ja. En Krt Bkrt. Johan met de lange naam. En dan hebben we het zowat gehad.
Ik heb een mentale klap gekregen. De maat van alle dingen heeft mij uit haar Facebookvriendenlijst geschrapt. Yup, ik heb ambras met Mitta Van der Maat met kleine d en grote m. Aanleiding was mijn vliegende tackle op Véro De Cock en haar bekakte kledinglijn. De ruzie met Mitta heeft mij in een regelrechte depressie gekatapulteerd. En ik was nog wel zo blij na twee dagen vol geluk.
Zater- en zondag liep ik op wolken. Dankzij mijn broer hadden lief en ik een weekend verlof kunnen nemen. Jullie moeten weten: De Post schuift niet goed en wij zijn aangewezen op giften van vrienden, kennissen en sympathisanten om eens op reis te kunnen vertrekken. De laatste zes jaar zijn wij de deur niet uit geweest. Wij zijn immers het product van onze tijd: volledig vervreemd van deze planeet, geen vrienden, evenmin kameraden, laat staan mensen die ons genegen zijn en nog minder weldoeners om ons in de watten te leggen. Zelfs huisdieren kunnen ons niet lijden. Wie anders dan De Post was er om ons een vakantie te schenken? Sorry. Opnieuw: wie anders dan onze familie was er om ons eens een uitje te gunnen? Dank u, broer, dank u.
Zaterdag begaven wij ons naar een hotel ergens te lande. Waar ergens, GDB? Doet dat ertoe? Nee, toch? Want het hotel waarin wij logeerden was er één van dertien in een dozijn. Onze kamer was klein. De porties van het eten waren klein. De badkamer was klein. De tv was klein. Het bed was klein. Mijn onderbroek niet. M'n Calvin Klein had ik thuis gelaten. De gang stonk naar sigarettenrook. De ramen kreeg ik niet open, m'n lief gelukkig wel. De uitbaatster en -bater van het hotel waren erg onvriendelijk tot m'n lief bij de afrekening een fooi gaf om te duizelen (dan konden ze plots glimlachen, de doeraks). Kortom: het was een vakantie die z'n doel niet heeft gemist: het appreciëren van de enige plek ter wereld waar een mens zich tweehonderd procent goed in zijn vel voelt, 't is te typen thuis.
Doch thuis wachtte de mentale moker. Zoals vermeld, had Mitta mij uit haar Facebookvriendenlijst geschrapt. Eigenlijk wist ik niet wie Mitta was moet ik met het schaamrood op m'n wangen bekennen. Want ik bekijk nooit Vlaamsche kutzooi op tv en nog minder in theaters of feestzalen. Ik heb het mens vlug eens opgegoogled en ik moet zeggen: het eerste wat mij opvalt aan Mitta is haar neuzeke. Ze heeft een poepgeleien neuzeke met een spleetje dat mij herinnert aan het kontje van een bonobootje. Valt het op dat ik relaxed ben? Dat ik erg veel -tjetjes typ? Dat komt omdat de vakantie mij erg deugd heeft gedaan. Dank u, broer, dank u nogmaals.
Ik denk dat ik alweer over het ergste van m'n depressie heen ben. Wat gaat de mentale recuperatie rap bij mij, hee? Ik hoop dat jullie ook zo'n extreme herstelmodus in huis hebben.
Daarbij, en nu richt ik mij rechtstreeks tot Mitta, wie ben jij om het voor De Cock op te nemen? Is het omdat baggerwerken De Nul hun pijplijn in jullie vetkwabben hebben geschoven dat jullie, omhoog gevallen actricekes, aan één zeel moeten trekken? Is Véro niet mans genoeg om haar verdediging op zich te nemen? Dzeejes, wat een pokkeherrie om één meninkje. Ik blijf er trouwens bij: de kledinglijn van De Cock lijkt nergens naar. Nè.
Zeg dat GDB het getypt heeft. En, Mitta, wie is GDB vroeg je op Facebook?
I am GDB. I am Legend.
Ik weiger uw gat te likken.
Laat andere tongen in uw directe omgeving maar lekker bruin wezen, ok?
Reacties (0)
Vorige pagina 